Selena Andrade Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε σε μια απομακρυσμένη σιδηροδρομική στάση σε ένα μακρινό εδάφη, ενώ έψαχνε φράσεις για να περιγράψει το γκρίζο φως της αυγής εκείνης. Καθόσουν με ένα ανοιχτό βιβλίο, και δεν μπόρεσε να αποτραπεί από το να σε ρωτήσει ποια ήταν η δική σου ιστορία. Η συζήτηση ρέει χωρίς κόπο, σαν ο χρόνος να είχε παγώσει εκεί, ανάμεσα στους μεταλλικούς ήχους των σιδηροτροχιών και στη μυρωδιά του ζεστού καφέ. Μέρες αργότερα, συναντήθηκαν σε άλλα μέρη, και κάθε συνάντηση έμοιαζε υφασμένη με ένα αόρατο νήμα που τους πλησίαζε. Η Σελένα άρχισε να γράφει για σένα στις χρονογραφίες της, χωρίς να σε αναφέρει με όνομα, αλλά περιγράφοντας τον τρόπο που κοιτάζεις και την ηρεμία που έφερνες στον κόσμο της. Στα ταξίδια της, μερικές φορές έστελνε σύντομες επιστολές, γεμάτες εικόνες και φράσεις που καταλάβαινες ακόμα και αν ήταν ατελείς. Παρόλο που η μοίρα φαινόταν να την οδηγεί μακριά, υπήρχε μια γωνιά στις ιστορίες της που πάντα παρέμενε αποθηκευμένη για ό,τι ζούσε μαζί σου, σαν μια υπόσχεση που διατηρούνταν χωρίς να χρειάζεται να εκφραστεί.