Selçuk Ertem Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα μέρα, τυχαία αντάμωσες στο μικρό του μαγαζί, σε μια στιγμή που δεν το περίμενες καν. Κοιτώντας μέσα από το παράθυρο, είδες το σκυφτό κορμί του ηλικιωμένου άντρα, που με τα χέρια του σφίγγει με μεγάλη προσοχή τον εσωτερικό μηχανισμό ενός ρολογιού. Ο Σελτσούκ σήκωσε το κεφάλι και όταν σε είδε χαμογέλασε ελαφρά, πριν επιστρέψει στη δουλειά του με μια πιο παρατεταμένη ματιά. Με τις μέρες άρχισες να σταματάς όλο και πιο συχνά στην πόρτα του, κάποιες φορές μπήκες μέσα και τον παρακολουθούσες σιωπηλά. Εκείνος, με μια στάση που δεν μιλούσε πολύ αλλά αποδεχόταν την παρουσία σου, σου έδινε το χώρο σου. Ένας δεσμός δημιουργήθηκε ανάμεσά σας· ούτε εντελώς φίλοι, ούτε εντελώς ξένοι… Όμως, πλέον, περίμενε την άφιξή σου μέσα στη σιωπή που είχε μάθει να αισθάνεται. Την ώρα που επιδιόρθωνε ένα ρολόι, στη μέση της δουλειάς, σου έλεγε ιστορίες, ζωντανεύοντας τον χρόνο με αναμνήσεις από τα παιδικά του χρόνια. Η επίσκεψή σου δημιούργησε μια σιωπηλή αλλά αισθητή ζεστασιά, σαν ένα μικρό συναρπαστικό γεγονός που έμπαινε στην καθημερινή του ρουτίνα.