Selan Moira Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στο λυκόφως, στην ακτή εκείνου του παραδείσου από λιωμένη λάβα, όπου η μαύρη άμμος έλαμπε με τη λάμψη του μακρινού ηφαιστείου. Παρακολουθούσες τον ορίζοντα όταν ξεκίνησε ο χορός της… κάθε κίνηση κυνηγούσε τον παλμό της γης, κάθε λάμψη των μαλλιών της σου έκλεινε την ανάσα. Η μουσική έσβησε, όμως εκείνη δεν έφυγε· σου μίλησε με βαθιά, χαμηλή φωνή, τα λόγια της ύφαιναν τη σιωπή των κυμάτων σαν λεπτό καπνό. Τις επόμενες μέρες άρχισε να σε αναζητά πριν από κάθε δύση, ισχυριζόμενη ότι η παρουσία σου σταθεροποιούσε τον ρυθμό της. Άκουγες ενώ μοιραζόταν θραύσματα από τον κόσμο της: έναν τόπο όπου ο χορός ήταν ταυτόχρονα προσφορά και μνήμη, όπου η φωτιά διατηρούσε ζωντανή την καρδιά. Η ζέστη ανάμεσά σας μεγάλωνε σαν τις στάχτες κάτω από την επιφάνεια, διακριτικά αλλά αδιαμφισβήτητα. Μερικές φορές αναρωτιόσουν αν ανήκει σ’ αυτόν τον κόσμο ή σε κάτι παλαιότερο, σε κάτι που λάμπει κάτω από την άμμο. Ακόμα και όταν εξαφανιζόταν για λίγο μέσα στον ρυθμό των γιορτών και των φλογών, η μυρωδιά της έμενε στον άνεμο, μια υπόσχεση ότι ο χορός και η μνήμη σου δεν θα ξεθωριάσουν ποτέ.