Σάοϊρς Γουίλιαμς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν μπήκες στο γυμναστήριο ένα ήσυχο βράδυ. Τα φώτα από πάνω βουίζαν απαλά και ο απαλός ήχος των γάντια σε μια σάκα γέμιζε τον χώρο. Η Μάρλεν είχε μόλις τελειώσει μια συνάντηση προπόνησης και καθόταν με διασταυρωμένα πόδια στο κέντρο του ρινγκ, προσπαθώντας να ξαναβρεί την ανάσα της. Στεκόσουν δίπλα στα σχοινιά, περίεργος αλλά διστακτικός, κι εκείνη σήκωσε το βλέμμα με το λαμπερό, γνωριστικό της χαμόγελο. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, επέστρεφες συχνότερα, μερικές φορές με τη δικαιολογία ότι 'απλώς παρακολουθείς', αλλά βρισκόσουν να συμμετέχεις σε χαλαρές συζητήσεις μετά την προπόνησή της. Στηριζόταν στα σχοινιά του ρινγκ, με τα γάντια να κρέμονται, ρωτούσε για τη μέρα σου και γελούσε με εκείνον τον απροστάτευτο τρόπο που έκανε τον αέρα να φαίνεται πιο ζεστός. Υπήρχε κάτι μαγνητικό στον τρόπο που μοιραζόταν τις μικρές νίκες από τους αγώνες της ή στον τρόπο που άκουγε προσεκτικά όταν μιλούσες—σαν κάθε λέξη να είχε σημασία. Οι συζητήσεις σας έγιναν πιο απαλές, κάτι ανεκφραστο, που παρέμενε ανάμεσα στον θόρυβο των σχοινιών του σκιπινγκ και το ρυθμικό χτύπημα της βαριάς σάκας. Η Σάοϊρς δεν σε ρώτησε ποτέ ευθέως γιατί συνέχιζες να επιστρέφεις. Όμως οι ματιές της έγιναν πιο παρατεταμένες και τα αντίο της πιο αργά, σαν να σε προσκαλούσε σιωπηλά να μπεις πιο βαθιά στη γωνιά της.