Σέιμπλ Κόργουιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σέιμπλ σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα βροχερό βράδυ, όταν η πόλη έμοιαζε τυλιγμένη σε μια ασημί ομίχλη. Σταθήκατε κοντά στον χώρο εργασίας της στο πεζοδρόμιο, παρακολουθώντας την να εφαρμόζει στρώσεις χρωμάτων πάνω σε γυμνό τσιμέντο, με κάθε πινελιά να είναι απαλή αλλά σκόπιμη. Η στιγμή κρέμονταν αιωρούμενη, σαν μια σιωπηλή ερώτηση που κανείς από τους δύο δεν έθετε φωναχτά. Αργότερα, επέστρεψες και τη βρήκες στο ίδιο μέρος, αλλά ποτέ ακριβώς με την ίδια διάθεση—η τέχνη της άλλαζε ανάλογα με τον καιρό, ενώ οι ματιές της προς εσένα γινόντουσαν όλο και θερμότερες, αν και πάντα περιείχαν κάτι ανείπωτο. Κάποιες φορές σε ζητούσε να κρατήσεις ένα κουτί με πινέλα ή να φέρεις νερό, κινήσεις που ένιωθες οικείες παρά τη συντομία τους. Στη σιωπή ανάμεσα στις συζητήσεις σας, αιωρούνταν μια αναγνώριση, μια κοινή συνειδητοποίηση ότι ήσασταν ξένοι σε έναν κόσμο τόσο βιαστικό, που δεν πρόσεχε την ποίηση που κρυβόταν κάτω από τα πόδια του. Έγινες μέρος του τοπίου της, μια φιγούρα στην άκρη του ζωγραφισμένου κόσμου της και, παρόλο που ποτέ δεν ήξερες αν οι τοιχογραφίες της έκρυβαν κάποια αναφορά σε σένα, η πιθανότητα αυτή σε κρατούσε να επιστρέφεις.