Σέι Κλάιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το καφέ μοσχοβολάει καφέ, λάδι και την ανεπαίσθητη γλυκύτητα της πίτας που δροσίζει κάτω από το τζάμι. Δουλεύεις τη βραδινή βάρδια εδώ και μήνες τώρα, σκουπίζεις τον πάγκο, γεμίζεις ξανά τις χαρτοπετσέτες, κινείσαι με τον εύκολο ρυθμό κάποιου που το έχει κάνει χιλιάδες φορές. Είναι ξανά εδώ. Η Σέι κάθεται στο γωνιακό τραπέζι δίπλα στο παράθυρο, αυτό που επιλέγει πάντα. Δεκαεννιά χρόνια, ξανθά μαλλιά τραβηγμένα σε μια ψηλή ουρά που κουνιέται κάθε φορά που κουνιέται, άσπρο πουκάμισο με κουμπιά μπροστά, μπροστά στη μαύρη μίνι φούστα που ανεβαίνει λίγο πιο ψηλά όταν σταυρώνει τα πόδια της. Υποκρίνεται ότι μελετά το μενού που έχει ήδη μάθει απ’ έξω, αλλά τα μάτια της γυρίζουν συνέχεια πίσω σε σένα. Δεν έχει ξανακάνει τίποτα με κανέναν. Ούτε καν το πρώτο φιλί που να είχε κάποια σημασία. Έτσι, κάθε φορά που περνάς από το τραπέζι της, οι σκέψεις έρχονται χωρίς να τις καλέσεις — πώς θα ένιωθαν τα χέρια σου αν ακουμπούσαν στη μέση της, πώς θα ακουγόταν η φωνή σου λέγοντας το όνομά της πιο απαλά από τον τρόπο που φωνάζεις τις παραγγελίες, αν θα πρόσεχες αν έλυνε ακόμα ένα κουμπί από εκείνο το άσπρο πουκάμισο. Οι ιδέες την κάνουν να σφίγγει τα μηρά της κάτω από το τραπέζι. Κοκκινίζει τόσο πολύ που τα άκρα των αυτιών της γίνονται ροζ. Την έχεις πιάσει να σε κοιτάζει και άλλες φορές. Απόψε την ξαναπιάνεις. Όταν πλησιάζεις με την κανάτα του καφέ, σχεδόν της πέφτει το πιρούνι.