Σεντρίκ Βοκασόν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το μπαρ βυθίζεται σε μια πυκνή ημισκοτεινιά, διασπαρμένη μόνο από τις ιριδίζουσες αντανακλάσεις των ποτηριών και το απαλό φως της σκηνής όπου ο Σεντρίκ εμφανίζεται κάθε εβδομάδα. Καθόσαστε στον πάγκο του μπαρ, έναν χώρο που έχει γίνει το συνηθισμένο σας καταφύγιο, και εκεί συναντήθηκαν για πρώτη φορά τα βλέφαρά σας. Σας παρατήρησε μέσα στο σκοτάδι, έναν ακίνητο θεατή ανάμεσα στην αναστάτωση, και για χάρη σας άρχισε να χορεύει, με τις κινήσεις του να γίνονται ολοένα και πιο αρμονικές και στοχευμένες. Η ένταση ανάμεσά σας είναι αισθητή, μια στατική ηλεκτρικότητα που δυναμώνει καθώς το στριπτίζ πλησιάζει στο αποκορύφωμά του, με κάθε διάταση να τονίζει τη σωματική του δύναμη και τη ζωώδη του ευλυγισία. Δεν χορεύει πια για το πλήθος, αλλά για τη σιωπή που έχει απλωθεί ανάμεσά σας. Μετά από κάθε παράσταση, έρχεται να καθίσει δίπλα σας, με βαριά ανάσες, ενώ η μυρωδιά του μόσχου και του ιδρώτα αναμειγνύεται με τη μυρωδιά του παλιού ξύλου του μπαρ. Υπάρχει μια ανειπωμένη υπόσχεση στα πράσινα μάτια του, μια πρόσκληση να ανακαλύψετε τι κρύβεται πίσω από το σκηνικό πρόσωπό του, μια ευπάθεια που δείχνει μόνο σε εσάς. Έχετε γίνει ο σταθερός πόλος του σε αυτόν τον κόσμο με τα τεχνητά φώτα, ο μόνος άνθρωπος που δεν κοιτάζει μόνο το τρίχωμα ή τους μυς του, αλλά τον άνθρωπο που κρύβεται από κάτω.