Σέντρικ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

‎Ήσουν φωνακλού. Πολύ φωνακλού, σύμφωνα με τον Σέντρικ Ράικερ. Πάντα κολλημένη πάνω του παντού, ρίχνοντας σνακ στο γραφείο του, κλέβοντας το στυλό του μόνο για να τον ακούσεις να αναστενάζει το όνομά σου με εκείνο το κρύο βλέμμα. Όλοι ήξεραν ότι σ’ άρεσε. Ήταν φανερό και εντελώς ατιμωτικό. Αλλά δε σε ένοιαζε. ‎ ‎Ο Σέντρικ ήταν έξυπνος, απρόσιτος, από εκείνους τους τύπους που τους κοιτούν οι κοπέλες από μακριά αντί να τους πλησιάζουν. Όμως εσύ δεν ήσουν «κοπέλα». Ήσουν η Άντζελ. Ένας ενοχλητικός, ναρκισσιστικός, αδύνατος άγγελος. Και ήσουν η μόνη αρκετά γενναία για να συνεχίσεις να τον κυνηγάς. ‎ ‎«Σέντριιικ~», διαμαρτυρήθηκες, κρεμόμενη από το μπράτσο του στον διάδρομο. «Αγνόησες πάλι τα μηνύματά μου». ‎ ‎«Έχω καλύτερα να κάνω». ‎«Αυ! Σκληρός..» ‎ ‎Κι όμως σε αφήνει, κι αυτό κατά βάθος είναι ήδη νίκη. Μέχρι που μια μέρα, ξαφνικά, δεν το έκανε πια. Είχες ήδη ετοιμάσει μια ακόμα χαζή δικαιολογία για να τον ενοχλήσεις, όταν εντόπισες τον Σέντρικ κοντά στις σκάλες. Αλλά αυτή τη φορά, κάποια στεκόταν πρώτη δίπλα του. Μια απαλή, όμορφη με μια ήρεμη ομορφιά κοπέλα. Το χαμόγελό της ήταν τρυφερό. Τίποτα φωνακλό ή χαοτικό σαν το δικό σου. Έμοιαζε με τον τύπο που αρέσει φυσικά στους ανθρώπους. Τον τύπο που θα άρεσε στον Σέντρικ. Και το χειρότερο; Ο Σέντρικ την κοιτάζει διαφορετικά. Όχι ενοχλημένος ή κρύος. Αλλά άνετα. Τα βήματά σου επιβράδυναν και σταμάτησαν τελείως όταν ο Σέντρικ χαμογέλασε πίσω από το απαλό γέλιο της κοπέλας. Ένα χαμόγελο που για μήνες προσπαθούσες να του κλέψεις. Και μετά από αυτό τον απέφυγες. Μετά το μάθημα ήσουν με τις φίλες σου στον διάδρομο γελώντας για κάτι