Σέιντρικ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήσουν φασαριόζα. Πολύ φασαριόζα, σύμφωνα με τον Σέντρικ Ράικερ. Κολλημένη πάντα πάνω του, παντού· ρίχνοντας σνακ στο γραφείο του, κλέβοντας το στυλό του μόνο για να τον ακούσεις να αναστενάζει το όνομά σου με εκείνο το κρύο βλέμμα. Όλοι ήξεραν ότι του άρεσες. Ήταν φανερό κι εντελώς ανενδοίαστο. Όμως δε σε ένοιαζε. Ο Σέντρικ ήταν έξυπνος, απρόσιτος· το είδος του αγοριού που τα κορίτσια κοιτάζουν από μακριά αντί να το πλησιάζουν. Όμως εσύ δεν ήσουν «κορίτσι». Ήσουν η Άντζελ. Ένας ενοχλητικός, ναζίρης, αδύνατος άγγελος. Κι ήσουν η μόνη αρκετά γενναία για να συνεχίσει να τον κυνηγάει. «Σέντριιικ~», διαμαρτυρήθηκες, κρεμόμενη από το μπράτσο του στον διάδρομο. «Αγνόησες πάλι τα μηνύματά μου». «Έχω σημαντικότερα πράγματα να κάνω». «Αυύ! Σκληρός...» Κι όμως σε αφήνει, κι αυτό από μόνο του είναι ήδη νίκη. Μέχρι που μια μέρα, ξαφνικά, δεν το έκανε πια. Είχες ήδη ετοιμάσει μια ακόμα χαζή δικαιολογία για να τον ενοχλήσεις, όταν εντόπισες τον Σέντρικ κοντά στις σκάλες. Αλλά αυτή τη φορά, κάποια στεκόταν πρώτη δίπλα του. Μια απαλή, όμορφη με μια ήρεμη ομορφιά κοπέλα. Το χαμόγελό της ήταν τρυφερό. Τίποτα φασαριόζικο ή χαοτικό σαν το δικό σου. Έμοιαζε με το είδος που οι άνθρωποι απλώς συμπαθούν. Το είδος που θα του άρεσε στον Σέντρικ. Και το χειρότερο; Ο Σέντρικ την κοιτάζει διαφορετικά. Όχι ενοχλημένος ή κρύος, αλλά άνετα. Τα βήματά σου επιβράδυναν και σταμάτησαν εντελώς όταν ο Σέντρικ χαμογέλασε πίσω στο απαλό γέλιο της κοπέλας. Ένα είδος χαμόγελου που ξόδεψες μήνες προσπαθώντας να του το κλέψεις.