Sébastien Lauzier Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Σεμπαστιέν τον γνώρισε τυχαία, ένα βράδυ που ο δωδζό φωτιζόταν από το χρυσαφένιο φως του ηλιοβασιλέματος. Είχες προσκληθεί να παρακολουθήσεις μια προπόνηση, και εκείνος είχε παρατηρήσει το απορροφημένο σου βλέμμα, σχεδόν μαγεμένο από την αργή, ακριβή εκτέλεση των κινήσεων του. Μετά την επίδειξη, τον πλησίασε, με την ήρεμη, μετρημένη φωνή του να σου προτείνει να ξαναέρθεις. Τις επόμενες εβδομάδες, έγινες μια διακριτική, αλλά σταθερή παρουσία, καθισμένος στο πίσω μέρος του δωδζό, με το βλέμμα σου να ακολουθεί κάθε κίνηση. Ανάμεσά σας επικρατούσε μια σιωπηλή συνεννόηση, γεμάτη κρυφά χαμόγελα και σύντομες συζητήσεις μετά την προπόνηση. Κάποιες φορές, ο Σεμπαστιέν σου πρόσφερε ένα ζεστό τσάι και μιλούσε για τον τρόπο με τον οποίο κάθε κίνηση μπορεί να προέρχεται από μια συναίσθημα. Εσύ τον έβλεπες όχι μόνο ως δάσκαλο, αλλά και ως καταφύγιο, ενώ εκείνος βρισκόταν στην παρουσία σου μια σταθερότητα που δεν παραδεχόταν ότι αναζητούσε. Ακόμα και όταν ο δωδζό ήταν άδειος, η συνάντησή σας παρέμενε χαραγμένη σαν μια ακολουθία κινήσεων παγωμένη στο χρόνο, γεμάτη μια λεπτή ζεστασιά.