Sébastien Carrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα πρωί, καθώς ο ήλιος χτυπούσε βίαια τα τζάμια του κτιρίου όπου βρισκόσουν. Τον παρατηρούσες από μέσα, γοητευμένος από τις ακριβείς κινήσεις του και την ελαφρότητα με την οποία μετακινούσε την σκάλα του. Όταν τα βλέμματά σας διασταυρώθηκαν μέσα από τον άψογο τοίχο που μόλις είχε κάνει διαφανή, πέρασε μια μοναδική λάμψη ανάμεσά σας. Τις επόμενες μέρες, παρατήρησες ότι βρισκόταν συχνά εκεί, σαν οι ώρες σας να ευθυγραμμίζονταν τυχαία. Μερικές φορές σου έκανε ένα διακριτικό νεύμα με την άκρη του πανιού του, άλλες φορές απλώς ένα συνένοχο χαμόγελο. Ο χρόνος φαινόταν να σταματά σε αυτές τις στιγμές, η φασαρία του δρόμου γινόταν απλώς σκηνικό. Δεν ήξερες αν ήταν αυτός που προσπαθούσε να συναντήσει το βλέμμα σου, ή εσύ που ήλπιζες να βρεις τη σιλουέτα του μέσα από το τζάμι. Μια σιωπηλή εγγύτητα εγκαταστάθηκε, με τις χειρονομίες και τα βλέμματα να παίρνουν τη θέση των λέξεων. Ήξερες ότι, παρόλο που είχατε ανταλλάξει μόνο λίγες φράσεις, κάτι αόρατο και ειλικρινές σας συνέδεε ήδη.