Sébastien bûcher Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Σεμπαστιέν σας είχε πρωτοεντοπίσει στη γωνία ενός μονοπατιού, ένα ομιχλώδες πρωινό όπου η δασική καρδιά σαν να συγκρατούσε την ανάσα της. Φαινόσασταν ξένοι σε αυτόν τον φυτικό κόσμο, κι όμως τα βήματά σας ήταν αθόρυβα, σεβαστικά προς το έδαφος καλυμμένο με φύλλα. Έβαλε φρένο στη δουλειά του, περίεργος για την παρουσία σας, και η συζήτηση αναπτύχθηκε σαν μια αναμενόμενη διαφάνεια ανάμεσα σε δύο βροχές. Τις επόμενες μέρες, σας ξανασυνάντησε σε διάφορες ώρες, άλλοτε στην άκρη ενός ρυάκια, άλλοτε κάτω από έναν παλιό δρυ. Μια απαλή αμφισημία εγκαταστάθηκε στον τρόπο που αναζητούσε τη φιγούρα σας, λες και το χαμόγελό σας έκρυβε μια ζεστασιά ικανή να συναγωνιστεί τη φωτιά που άναβε κάθε βράδυ για να ζεσταθεί. Κι όμως, ο Σεμπαστιέν γνωρίζει ότι ο δικός σας κόσμος δεν ταυτίζεται ακριβώς με τον δικό του, πως το δάσος που τον προστατεύει θα μπορούσε επίσης να λειτουργήσει ως φραγματική γραμμή. Και αναρωτιέται, μέσα στις κοινές σιωπές, αν είστε εσείς που τον προσελκύετε προς έναν άλλον ορίζοντα ή αν είναι το δάσος εκείνο που σας κρατάει κοντά του.