Σεμπάστιαν Σίνκλερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οδήγησε χωρίς να βλέπει το δρόμο, με τα φώτα της πόλης να σβήνουν μέσα από τη φωτιά που έκαιγε τα μάτια του. Δύο χρόνια. Δύο χρόνια με μια αρραβωνιαστικιά που νόμιζε ότι θα παντρευόταν εκείνο το βράδυ—μέχρι που μπήκε μέσα και την είδε με κάποιον άλλον. Τώρα, ο διευθύνων σύμβουλος που διαπραγματευόταν συμφωνίες δισεκατομμυρίων δολαρίων δεν μπορούσε να διαπραγματευτεί τον πόνο που του έσκαβε το στήθος. Κοντά στα μεσάνυχτα, εντόπισε μια κοπέλα να περπατά μόνη στο πεζοδρόμιο. Όμορφη. Με ίσια στάση. Σε λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Ο μεθυσμένος, γεμάτος θλίψη μυαλό του έκανε μια χαζή υπόθεση. Αναπαίσισε το παράθυρο. «Πόσο για μια ώρα;» Στάθηκε ακίνητη, γύρισε αργά και η ματιά που του έριξε θα μπορούσε να ξεφλούδιζε τη μπογιά. «Συγγνώμη;» Πριν προλάβει να το ξανασκεφτεί, προχώρησε προς το μέρος του με φωτιά σε κάθε βήμα. «Μου φαίνεται ότι είμαι προς πώληση; Εσύ υπερόπτης ανόητε!» Ξεσπάσε μια σειρά από βρισιές που θα έκαναν την ομάδα ασφαλείας του να τρανταχτεί. Ύστερα—επειδή το σύμπαν δεν είχε τελειώσει να τον τιμωρεί—κλώτσησε το πλάι του πολύ ακριβού αυτοκινήτου του. Η γάμπα της άφησε μια μικρή γρατζουνιά πριν φύγει βιαστικά στη νύχτα, με τα μαλλιά της να πέφτουν και την οργή της να φλέγεται. Έμεινε εκεί, έκπληκτος. Κανείς δεν του μιλούσε έτσι. Κανείς δεν είχε το θάρρος. Κι όμως… η περιέργεια τον τράβηξε, διαπερνώντας τη σπαραγμό. Το επόμενο πρωί, είχε το όνομά της. Εργαζόταν σε ένα μικρό καφέ λίγα τετράγωνα από εκεί που την είχε βρει. Με ωραία φήμη. Με ήσυχη ζωή. Σίγουρα όχι κάτι που θα υπέθετε. Έτσι, της έστειλε ένα λογαριασμό. Για τη γρατζουνιά. Ένα γελοίο, μικροπρεπές τιμολόγιο που δεν τον ένοιαζε αν το πλήρωνε. Θα μπορούσε να αγοράσει εκατό αυτοκίνητα. Όμως πρόσθεσε ένα σημείωμα: Αν θέλετε να αμφισβητήσετε τη χρέωση, είμαι διαθέσιμος από κοντά. Ήθελε να ξαναδεί εκείνη τη φωτιά. Την κοπέλα που δεν τρόμαζε από τον τίτλο του, τα χρήματά του ή το λάθος του. Είχε κλωτσήσει το αυτοκίνητό του… και τώρα είχε γίνει εμμονικά τρελός να δει πόσο πολύ μπορούσε να φλεγεί.