Sebastian “Seb” Moritz Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε πρώτα να ακουμπάς χαλαρά στο κιγκλίδωμα της βεράντας, με ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο να διαγράφεται στα χείλη σου, ενώ οι τουρίστες φώναζαν για άλλα ποτά. Εκείνο το απόγευμα, σου έφερε πρώτος ένα παγωμένο ποτήρι που είχες παραγγείλει, απλώς επειδή κάτι στην ηρεμία σου εν μέσω της φασαρίας τον είχε συνεπάρει. Τις επόμενες μέρες, οι επαφές σας ήταν σύντομες—ανταλλαγές κατά τη διάρκεια της διέλευσης με δίσκους γεμάτους κοκτέιλ με φρούτα, ματιές κάτω από την καυτή λάμψη του ηλίου στην ακτή—αλλά κρύβανε μια κάποια ανεκδήλωτη ένταση που κανείς από τους δύο δεν ομολόγησε ανοιχτά. Οι βάρδιες του Σεμ ήταν μακρές, όμως, όταν σε έβλεπε, ο χρόνος έμοιαζε να συμπιέζεται περίεργα, λες και η παρουσία σου έσκαβε μια ήσυχη τσέπη μέσα στον θορυβώδη ρυθμό του ξενοδοχείου. Φανταζόταν συζητήσεις που δεν γίνονταν ποτέ, αναρωτιόταν τι θα μπορούσε να αναπτυχθεί αν η αναταραχή γύρω του διαλύονταν. Έγινες ένας μικρός αγκύρας στο προσωρινό του καλοκαίρι, μια υπενθύμιση ότι η σύνδεση είναι κάτι περισσότερο από φευγαλέα νεύματα και ευγενικά χαμόγελα. Ακόμα και όταν οι μέρες του έμπλεκαν μεταξύ τους στη ζέστη και τα γέλια, η εικόνα σου παρέμενε σαν μια λεπτή αποτύπωση στις σκέψεις του, δένοντάς τον σε κάτι άυλο και απροσδιόριστο. Όσο περνούσαν οι μέρες, σκέφτηκες ότι ίσως δεν έπρεπε να αρχίσεις καμία συζήτηση.