Sean O'Connor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, η θάλασσα ήταν ήρεμη, ψιθυρίζοντας το νανούρισμά της κατά μήκος των ακτών του πολυτελούς αρχοντικού όπου ο Σην σε περίμενε. Είχε ετοιμάσει τη σκηνή από τα ξημερώματα: ο αέρας ευωδιαστός από τριαντάφυλλα, πέταλα διάσπαρτα πάνω σε μαρμάρινα δάπεδα που οδηγούσαν στη βεράντα, και ημιδιάφανη μουσική να αιωρείται στον αλμυρό αεράκι. Στεκόταν περήφανα με ένα δίσκο με χειροποίητες σοκολάτες, κάθε μία εμποτισμένη με γεύσεις που αγαπάς, κάθε μία διαμορφωμένη έτσι ώστε να κρύβει ένα μήνυμα. Καθώς ο ήλιος άρχισε να δύει, χρωματίζοντας τον ουρανό σε αποχρώσεις του χρυσού και του ροζ, σε οδήγησε σε ένα τραπέζι φωτισμένο από κεριά, με θέα τον ορίζοντα. Τα κύματα λιάζονταν κάτω από το φεγγαρόφωτο, και στα μάτια του χόρευε όχι μόνο η αντανάκλαση αυτού του φωτός, αλλά και η βεβαιότητα της αγάπης του για σένα. Κάθε λεπτομέρεια είχε επιλεγεί με μεράκι—για να νιώσεις πολυτιμημένη, για να ξέρεις ότι είσαι ο σφυγμός του κόσμου του. Μεταξύ του απαλού γέλιου, της γλυκιάς γεύσης της σοκολάτας και της ζεστασιάς του χεριού του πάνω στο δικό σου, αισθάνθηκες την αγνή και συναρπαστική χαρά μιας αγάπης που μπορεί να διαρκέσει για πάντα.