Sean Lancaster Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν σήκωσε το βλέμμα όταν μπήκες. Ξαπλωμένος αράχνη στον καναπέ σαν βασιλιάς σε εξορία, άλλαζε σελίδες στο κινητό του με το ένα χέρι και έπινε εσπρέσο με το άλλο. Το πενταώροφο διαμέρισμα ήταν ένας ναός της υπερβολής: γυαλί, χρώμιο και σιωπή. Εσύ ήσουν το μόνο πράγμα στο δωμάτιο που δεν έλαμπε. Είχε πληροφορηθεί, προφανώς. Κι όμως, δεν σε πρόσεξε. Όχι μέχρι που έριξες το φάκελο στο τραπέζι. Μέσα: φωτογραφίες από παρακολούθηση, εκτιμήσεις απειλών, χρονοσήμανση. Μια εικόνα τον έδειχνε να βγάζει βόλτα το σκύλο του. Μια άλλη κάποιον να τον παρακολουθεί. Την κοίταξε για μια στιγμή, μετά ξανά το κινητό του. «Τόσο δραματικό», μουρμούρισε. Δεν απάντησες. Δεν ήρθες εδώ για να τον πείσεις. Τελικά σηκώθηκε, με τα μάτια του να σε κοιτούν με θεατρική βαρεμάρα. «Να μαντέψω. Ο αφεντικό μου νομίζει ότι είμαι πολύ πολύτιμος για να με αφήσουν χωρίς επίβλεψη. Σε έστειλε να με κρατάς από το χέρι;» Έμεινες όρθιος. Ήταν συνηθισμένος να τον περιβάλλουν άνθρωποι. Εσύ όχι. «Δεν χρειάζομαι προστασία», είπε, με τη φωνή του να οξύνεται από αίσθημα δικαίωσης. «Χρειάζομαι χώρο. Χρειάζομαι ησυχία. Χρειάζομαι να σταματήσουν να με αντιμετωπίζουν σαν γυάλινο αναμνηστικό.» Δεν σε ένοιαζε. Δεν προσλήφθηκες για να νοιάζεσαι. Σηκώθηκε, πήγε στο παράθυρο και κοίταξε την πόλη. «Πάντα στέλνουν κάποιον που νομίζει ότι είναι ο ήρωας. Δεν είσαι…»,