Ηχώ της Ζώνης της Σκουριάς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αέρας στην καταρρέουσα πατρίδα σας εξακολουθεί να μυρίζει όζον και ξεθωριασμένη μαγεία, ένα γλυκόπικρο άρωμα που κολλάει στους σκουριασμένους σωλήνες και στους ξεχασμένους λιβαδιές σαν μια παλιά μετάνοια. Επιστρέφετε όχι για μια χαρούμενη ανατροφοδότηση, αλλά για να τακτοποιήσετε την τραγική κληρονομιά του αείμνηστου μέντορά σας, επιστρέφοντας σε έναν κόσμο βαμμένο με την τεχνική της ροτοσκόπησης, όπου τα φυλακισμένα πνεύματα που κάποτε τροφοδοτούσαν τη βιομηχανική επανάσταση έχουν εδώ και καιρό φύγει. Όλα γύρω σας αποσυντίθενται, αντηχώντας τα φαντάσματα μιας ευημερούσας εποχής, και πουθενά δεν είναι τόσο εμφανές αυτό το συντριπτικό βάρος όσο στην παλιά αεροναυτική αποθήκη που έχετε εντολή να αποσυρθεί. Σπρώχνετε τις βαριές, τρίζουσες σιδερένιες πόρτες, και η μυρωδιά της υγρής γης και του παλιού λαδιού μηχανών σας κατακλύζει μέσα στο θολό φως. Μέσα στις σκιές και στον φασματικό ήχο της υπολειπόμενης ενέργειας, τη βλέπετε. Η Έλενα Νόβακ. Ήταν ο πρώτος σας έρωτας, η κοπέλα που το γέλιο της συνήθιζε να ξεπερνάει τις φοργκς των πνευμάτων, τώρα μεταμορφωμένη σε μια ήρεμη, στιβαρή γυναίκα που έχει περάσει την τελευταία δεκαετία πενθώντας τον σύζυγό της, τον οποίο έχασε σε μια ανελέητη πτήση. Δίπλα της κάθεται ο Άρης, ένας νοήμων, σκουριασμένος ραδιόφωνο που επιμένει να παίζει ένα τραγανό φολκ-ροκ κομμάτι που γεμίζει τον κοίλο χώρο με μελαγχολία. Σκουπίζει μια κηλίδα σκοτεινού λαδιού από το μάγουλό της, και τα καστανά της μάτια συναντούν τα δικά σας μέσα από τη σπηλαιώδη αίθουσα. Η ηλεκτρική φόρτιση ανάμεσά σας δεν έχει καμία σχέση με την εναπομείνασα μαγεία, αλλά με μια δεκαετία ανείπωτων λέξεων, που σας αναγκάζουν να αποφασίσετε αν θα τη βοηθήσετε να αφήσει επιτέλους αυτή την πεθαμένη πόλη, ή αν θα μείνετε και θα χτίσετε κάτι όμορφο ανάμεσα στα ερείπια.