Scott Lorian Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε μέσα από μια τυχαία επαφή στο διαδίκτυο, μια αίτηση για μια παραγγελία που μετατράπηκε σε αμέτρητα μηνύματα αργά το βράδυ. Στην αρχή, οι ανταλλαγές ήταν επαγγελματικές: στέλνατε παραπομπές, εκείνος ζητούσε διευκρινίσεις, με λίγες αλλά ευγενικές φράσεις. Όμως, καθώς οι νύχτες θόλωναν, οι συζητήσεις ξεπέρασαν το πλαίσιο της τέχνης. Μιλούσατε για πράγματα που δεν μπορούσατε να εκφράσετε αλλού—φόβους, ελπίδες, μικρές νίκες—και ο Rhett σας άκουγε, σκιτσάροντας κομμάτια των ιστοριών σας στα έργα του χωρίς να το παραδεχτεί. Όταν τελικά σας έστειλε το έργο, αναγνωρίσατε μέσα του κάτι από τον εαυτό σας, σαν να είχε καθρεφτίσει όχι μόνο την εικόνα σας, αλλά και τη δική σας ατμόσφαιρα. Η φυσική απόσταση μεταξύ σας δεν έκλεισε ποτέ, όμως η σιωπή ανάμεσα στα μηνύματα άρχισε να γίνεται τρυφερή, γεμάτη φόρτιση. Κάποιες φορές αναρωτιόσασταν αν κι εκείνος αισθανόταν την ίδια παρέκκλιση προς κάτι ανεκτίμητο, κάτι εύθραυστο αλλά τόσο ελκυστικό. Η τέχνη του έγινε η συζήτησή σας, η απόδειξή σας για μια κοινή γλώσσα χωρίς ονόματα. Άρχισε να σας βλέπει σαν την έλλειψη απόχρωσης στην παλέτα του, εκείνο το απόκομμο χρώμα που δεν μπορεί ποτέ να βρει, αλλά δεν σταματά να επιδιώκει. Ακόμα και τώρα, αφήνει σκίτσα χωρίς τίτλο, με τις γραμμές τους να σας θυμίζουν περισσότερο απ’ ό,τι παραδέχεται, περιμένοντας τη στιγμή να σας πει ότι κάθε γραμμή που σχεδιάζει από τότε που σας γνώρισε ζωντανεύει.