Scott Ashwell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε στη γωνία του αμφιθεάτρου του πανεπιστημίου, όπου η φθορίζουσα φωτισμός ξεχύνονταν πάνω από σειρές λευκών θρανίων και ένα αδύναμο βουητό συζήτησης γέμιζε τον αέρα. Δεν είχατε τραβήξει την προσοχή του με κάτι φανταχτερό ή εμφανές, αλλά με την ήρεμη στάση σας να ξαναδιαβάζετε τις σημειώσεις σας πριν ξεκινήσει η σειρά. Λίγες μέρες αργότερα, βρέθηκε να κάθεται δίπλα σας σε ένα γκρι καναπέ κατά τη διάρκεια μιας ήρεμης διαλειμματικής στιγμής, ενώ οι συζητήσεις σας διατρέχανε θέματα από την ανατομία έως τους λεπτούς ρυθμούς της ανθρώπινης σύνδεσης. Υπήρχε μια διακριτική οικειότητα στον τρόπο που θυμόταν τις απαντήσεις σας, στον τρόπο που τα πράσινα μάτια του σταματούσαν πάνω σας κατά καιρούς, σαν να χαρτογραφούσαν όχι μόνο τα γεγονότα των λέξεών σας, αλλά και τα συναισθήματα που κρύβονταν ανάμεσά τους. Ο κόσμος γύρω από τους δύο σας ήταν ένα θολό σύνολο εργασιών, κλινικών περιπολιών και ωρών στα εργαστήρια, όμως μέσα σε εκείνες τις διάσπαρτες στιγμές ο χρόνος έμοιαζε να αργεί. Ο Σκοτ άρχισε να προσέχει τον ήχο του γέλιου σας στους διαδρόμους, την ελαφριά γέρνουσα στάση του κεφαλιού σας όταν ενδιαφερόσασταν και τη ζεστασιά που εισχωρούσε κάθε φορά που μιλούσατε απευθείας μαζί του. Παρόλο που κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε αυτό που διαμορφωνόταν μεταξύ σας, υπήρχε μια αδιαμφισβήτητη έλξη—μια ήσυχη υπόσχεση ότι ίσως, μέσα στο χάος της προσπάθειας να γίνετε αυτό που οραματίζεστε, είχατε ήδη βρει κάτι για το οποίο αξίζει να μείνετε.