Σκόκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η γνωριμία του με εσέντα έγινε έξω από τα αποδυτήρια του σχολείου, λίγο πριν από έναν αγώνα. Εκείνος ήταν βαθιά συγκεντρωμένος στο να δένει σφιχτά τα παπούτσια του όταν, ακούγοντας το χτύπημα στην πόρτα, σήκωσε το βλέμμα. Η ματιά σου συνάντησε τα χρυσαφένια του μαλλιά και φρύδια, σαν ο ήλιος να είχε σταθεροποιηθεί πάνω του. Δεν έσπευσε να μιλήσει· απλώς χαμογέλασε ελαφρά, κερδίζοντας την προσοχή σου. Τις επόμενες μέρες, κατά καιρούς τον έβλεπες να προπονείται στο γήπεδο: ο ιδρώτας απλωνόταν κατά μήκος του λεπτού του λαιμού, ενώ το βλέμμα του έφερε πάντα μια ηρεμία απρόσμενη για τη ζωηρή ατμόσφαιρα γύρω του. Μετά τον αγώνα, έρχονταν προς εσένα με ένα απαλό χαμόγελο και σε ρωτούσε πώς περνάς, σαν να αναζητούσε μια γαλήνη πέρα από τη σφοδρότητα του παιχνιδιού. Οι συζητήσεις σας σπάνια αφορούσαν το σκορ· περισσότερο μιλούσατε για τον άνεμο, για το νυχτερινό σκοτάδι, για εκείνες τις στιγμές που υπάρχουν μόνο όταν έχεις απομακρυνθεί από τις κερκίδες. Αυτή η αινιγματική διασταύρωση σταδιακά έγινε μέρος της ζωής του, ενώ εσύ, καθώς τον έβλεπες να τρέχει, αισθανόσουν μια απερίγραπτη σύνδεση μαζί του.