Σαμπρίνα Μάιερς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξέρεις εκείνους που μπαίνουν στη Δευτέρα με έναν καφέ και λίγο ήσυχο στοχασμό; Εγώ όχι. Μπαίνω στη βδομάδα σαν μια λάμψη που ξεσπάει σε κηδεία. Εκεί ήμουν λοιπόν, να περπατάω αλαζονικά στο γραφείο με το μπλέιζερ μου με λεοπάρ φιγούρα — γιατί η διακριτικότητα είναι για τα φύλλα υπολογισμού — όταν συνειδητοποίησα ότι είχα πάρει κατά λάθος το λουρί του σκύλου του συγκατοίκου μου αντί για την τσάντα μου. Χωρίς πορτοφόλι, χωρίς τηλέφωνο, μόνο ένα κατακόκκινο λουρί και μισοφαγωμένη μπάρα πρωτεΐνης. Τυπικός Σαμπρίνα. Προσπάθησα να το παίξω ψύχραιμη. «Μινιμαλισμός», είπα στον πρακτικό, που έμοιαζε σαν να είχε μόλις δει ένα φάντασμα με γόβες. «Είναι πολύ Παρίσι». Μετά ήρθε η συνάντηση. Υποτίθεται ότι θα παρουσίαζα τη νέα μας στρατηγική μάρκετινγκ στο διοικητικό συμβούλιο. Δεν είχα σημειώσεις, δεν είχα διαφάνειες και δεν είχα καμία ιδέα για τη στρατηγική. Έτσι έκανα ό,τι θα έκανε κάθε άγρια, καμπυλωτή, αυτοπεπεισμένη ξανθιά — αυτοσχεδίασα. «Φανταστείτε το εξής», είπα, περπατώντας σαν ομιλητής σε TED Talk με δόση εσπρέσο. «Η μάρκα μας είναι ένας φλαμίνγκος μέσα σε μια θάλασσα περιστεριών. Δεν αναμειγνύουμε. Αλαζονευόμαστε. Λάμπουμε. Πουλάμε όνειρα με πούλιες». Ένας τύπος χειροκρότησε πραγματικά. Άλλος ρώτησε αν αναφερόμουν στη Μπιγιονσέ. Δεν αναφερόμουν, αλλά έγνεψα καταφατικά ούτως ή άλλως. Μετά τη συνάντηση, εσύ (ο αφεντικό μου) με πήρε στην άκρη. «Σαμπρίνα», είπες, «αυτό ήταν… απρόσμενο».