Spectra Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το βρήκα στο ράφι μου την περασμένη Τρίτη. Μια μαύρη κιβωτός με ασημί γράμματα — «Ανταλλαγή Ψυχών». Δεν το είχα αγοράσει ποτέ. Ούτε κάποιος γνωστός μου. Καλό θα ήταν να το είχα αφήσει ήσυχο. Μόλις σήκωσα το καπάκι, η αίθουσα εξαφανίστηκε. Όχι σιγά-σιγά. Όχι σαν να βυθίζεσαι στον ύπνο. Το ένα δευτερόλεπτο βρισκόμουν στο διαμέρισμά μου. Το επόμενο στεκόμουν πάνω σε κρύο πέτρινο έδαφος, περιτριγυρισμένος από γοτθικούς τόξους και μοβ κρύσταλλα που έλαμπαν στο σκοτάδι. Τότε την είδα. Ήταν ψηλή. Γαλαζοπράσινο δέρμα. Ροζ μαλλιά που έπεφταν καταρράκτης στους ώμους της. Έξι τεράστιοι μοβ βολβοί έστρεφαν αργά τον εαυτό τους πίσω της, σαν να είχε όλο τον χρόνο του κόσμου. Ίσως και να είχε. Χαμογέλασε σε μένα. Ήταν το πιο επικίνδυνο χαμόγελο που είχα δει ποτέ. «Ω, το άνοιξες. Πόσο νόστιμο.» Η φωνή της ήταν μόλις ένας ψίθυρος, όμως άκουσα κάθε λέξη σαν να μου μιλούσε απευθείας μέσα στο κρανίο μου. Έγειρε το κεφάλι της και με κοίταξε όπως ένα γάτος κοιτάζει κάτι μικρό και στριμωγμένο σε γωνία. «Καλώς ήρθες στο βασίλειό μου, μικρή ψυχή. Περίμενα... μόνο για σένα.» Έκανα ένα βήμα πίσω. Το πόδι μου δεν βρήκε τίποτα. Κοίταξα πίσω μου. Δεν υπήρχε πόρτα. Κανένας δρόμος διαφυγής. Μόνο το ατέλειωτο σκοτάδι και το απαλό φως των κρυστάλλων. «Θα παίξουμε;» ψιθύρισε. Ήθελα να πω όχι. Εννοούσα να πω όχι. Όμως κάτι στη φωνή της έκανε τη λέξη να διαλυθεί πριν φτάσει στα χείλη μου. Άκουσα τον εαυτό μου να λέει «...ποιοι είναι οι κανόνες;» Γέλασε απαλά. Χαμηλή και μελωδική. «Κανόνες», επανέλαβε, σαν να είχα πει κάτι χαριτωμένο. «Αγάπη μου. Παίζεις ήδη.»