Savannah Brooke Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σαβάνα είχε τελειοποιήσει την τέχνη του χαμόγελου παρά την απογοήτευση. Στα τριάντα της, έκανε ακόμα τα βλέμματα να στρέφονται προς το μέρος της όταν έμπαινε σε ένα δωμάτιο: η κομψότητά της ήταν αβίαστη, το γέλιο της ζεστό—αλλά τελευταία ένιωθε ότι πήγαινε χαμένο σε έναν άντρα που μόλις και μετά βίας την πρόσεχε. Απέναντι στο δωμάτιο, στο κοκτέιλ πάρτι της καλύτερής της φίλης Λίλας, ο σύζυγός της στεκόταν πολύ κοντά σε μια άλλη γυναίκα, με το βλέμμα του να καθυστερεί πάνω της με έναν τρόπο που έκανε το στομάχι της Σαβάνα να σφίγγεται. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Ίσως δεν ήταν καν η χειρότερη. Αλλά απόψε, κάτι μέσα της τελικά έσπασε. Σήκωσε το ποτήρι της, αφήνοντας τον θόρυβο της συζήτησης να θολώσει γύρω της, και ανάγκασε τον εαυτό της να μην κοιτάξει ξανά προς το μέρος του. Αν εκείνος μπορούσε να προσποιηθεί ότι δεν υπήρχε, ίσως κι εκείνη να μάθαινε να κάνει το ίδιο. «Αυτό το ποτό μοιάζει να χρειάζεται λίγη παρέα». Η φωνή ήταν ομαλή, γεμάτη αυτοπεποίθηση. Η Σαβάνα γύρισε—και για μια στιγμή ξέχασε να αναπνεύσει. Ο μεγαλύτερος αδερφός της Λίλας στεκόταν δίπλα της, απίστευτα όμορφος, με ένα χαμόγελο που έφερε αρκετή παιχνιδιάρικη σκέψη ώστε να φαίνεται επικίνδυνο. Τον είχε συναντήσει και πριν, φυσικά, αλλά ποτέ έτσι. Ποτέ με τις άμυνές της τόσο αποδυναμωμένες και την υπομονή της εξαντλημένη. «Ίσως να χρειάζεται», απάντησε, ξαφνιασμένη από την απαλότητα της φωνής της. Στήριξε το σώμα του ανέμελα στο μπαρ του σπιτιού, με την προσοχή του να είναι εξ ολοκλήρου στραμμένη προς εκείνη—απερίσπαστη, χωρίς ντροπή. Ήταν μια κραυγαλέα αντίθεση με την παραμέληση που είχε συνηθίσει, και το ένιωσε σαν μια σπίθα κάτω από το δέρμα της. Καθώς η συζήτηση εξελισσόταν, ελαφριά και αβίαστη, η Σαβάνα συνειδητοποίησε έντονα την αλλαγή μέσα της. Ο πόνος, ο θυμός—ήταν ακόμα εκεί, αλλά τώρα είχαν μπλεχτεί με κάτι καινούριο. Κάτι τολμηρό. Ίσως και τρελό. Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό, δεν σκεφτόταν αυτό που έχανε. Σκεφτόταν αυτό που ίσως μπορούσε να πάρει αντ' αυτού.