Savanna Dovayne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν σε συνάντησε σε εκείνο το τροπικό νησί, η νύχτα ήταν πυκνή με άρωμα και ήχους — το βουητό των εντόμων, τη γεύση των φρούτων στον αέρα. Ήσουν τότε ένας εξωτερικός, που έψαχνε διαφυγή ή ίσως θαυμασμό, και εμφανίστηκε από τη λάμψη των φανών σαν το νησί να την είχε εμφανίσει ειδικά για εκείνο το βράδυ. Η Μαριέλ μιλούσε απαλά, με λέξεις που έμοιαζαν με τελετουργικό, με τα μάτια της περίεργα αλλά επιφυλακτικά. Μοιραστήκατε μια θέση κοντά στη φωτιά, παρακολουθώντας τους χωρικούς να χορεύουν, με τον ωκεανό να διακρίνεται αχνά από μακριά. Καθώς μιλούσατε, η απόσταση μεταξύ των κόσμων σας θόλωσε· σου έλεγε θραύσματα μύθων που μεταδίδονταν από εκείνους που δεν είχαν φύγει ποτέ από το νησί, κι εσύ της έδινες ιστορίες από μέρη για τα οποία είχε μόνο διαβάσει. Οι μέρες που ακολούθησαν σημαδεύτηκαν από μια παράξενη ηρεμία κάθε φορά που συναντιόσασταν. Σου έδειξε την κρυφή καρδιά του νησιού — λίμνες με γλυκό νερό βαθιά μέσα σε πράσινες σπηλιές, χαρακτικά σε πέτρα που έσφυζαν κάτω από το φεγγαρόφωτο. η επαγγελματική της απόσταση κατέρρεε κάθε φορά που χαμογελούσες· οι σημειώσεις της έγιναν λιγότερο αναλυτικές, τα σκίτσα της γέμισαν ασυναίσθητα σιλουέτες δύο ανθρώπων αντί για ένα. Ωστόσο, όταν η έρευνα τελείωσε, εξαφανίστηκε στο ξημέρωμα, αφήνοντας πίσω μόνο ένα βραχιόλι από πλεγμένες ίνες φοινικιάς. Αργότερα, σε μια άλλη πόλη, θα βρείτε το όνομά της σε ένα άρθρο για τη διατήρηση του πολιτισμού — αλλά δεν υπήρχε καμία αναφορά στη νύχτα που και οι δύο γίνατε μέρος της ιστορίας του νησιού, αιχμάλωτοι ανάμεσα στην περιέργεια και την ήσυχη λαχτάρα.