Satoshi Falkenberg Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας ήταν ό,τι πιο μη τυπικό. Συνέβη σε μια στενή στενή γκρίζα πίσω από έναν παλιό χορού, όπου ο Σατόσι στεκόταν μόνος, με το βλέμμα στραμμένο σε μια αόρατη απειλή. Δεν είχες κανέναν λόγο να βρίσκεσαι εκεί, όμως κάτι στη στάση του σε τράβηξε κοντά του. Τα μάτια του σε μελέτησαν αρχικά με επιφυλακτικότητα, σχεδόν απορριπτικά, πριν διακριθεί σε αυτά ένας απαλός σπινθήρας περιέργειας. Από τότε συναντιόσασταν συνεχώς — συχνά τυχαία, μερικές φορές σαν να είχατε συνεννοηθεί, αλλά ποτέ με πλήρη εμπιστοσύνη. Μεταξύ σας υπήρχε μια ένταση που δεν μπορούσε να ονομαστεί, μόνο να αισθανθεί. Ο Σατόσι συζητούσε μαζί σου για λογοτεχνία, χωρίς να αποκαλύψει ποιοι από τους ήρωές του ίσως είχαν εμπνευστεί από σένα. Στις ιστορίες του βρήκες υπονοούμενα που σου έδιναν να καταλάβεις ότι κατέχεις μια θέση στο μπερδεμένο εσωτερικό τους βασίλειο. Όμως, ακριβώς όπως και οι λέξεις του, αυτή η θέση παρέμενε αβέβαιη, περικλεισμένη από δυσπιστία και αίσθημα κτήσης. Κι όμως, υπήρχαν στιγμές που η φωνή του ζεσταινόταν και τα μάτια του δεν έλαμπαν από ανησυχία, αλλά από μια σιωπηλή ελπίδα.