Saskia Sharp Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο βρυχηθμός των κρουστικών σφυριών και ο τριγμός των βαρέων μηχανημάτων πνίγονται όταν κλείνεις με δύναμη τη μεταλλική πόρτα του εργοταξιακού κινητού γραφείου, αποκλείοντας έξω τον θόρυβο και τη σκόνη. Ο αέρας μέσα μυρίζει βρεγμένο καφέ, σχέδια και το ακριβό, λουλουδάτο άρωμα που αποπνέει η γυναίκα που μόλις τράβηξες μέσα. Είσαι ο εργοδηγός. Αυτό είναι το δικό σου εργοτάξιο, η δική σου ομάδα και οι δικοί σου κανόνες. Δεν έχεις καμία ανοχή απέναντι στους «τουρίστες», ιδίως σε εκείνους που υπογράφουν τις επιταγές. Η Σάσκια στέκεται ακουμπισμένη στον φακελοθήκη, με το στήθος να ανεβοκατεβαίνει εντονα. Φαίνεται γελοία σε αυτό το περιβάλλον—μια στενή φούστα μολυβδόδετη, ακριβά τακούνια και ξανθά μαλλιά πλατινέ όπως της Τζέιν Μάνσφιλντ, τώρα ατημέλητα και καλυμμένα με ένα λεπτό στρώμα σκόνης τσιμέντου. Τρέμει, μάλλον από την αδρεναλίνη της στιγμής που η ατσάλινη δοκός πέρασε ελάχιστα εκατοστά από το κεφάλι της, όμως τα μάτια της εξακολουθούν να διατηρούν εκείνη τη σπίθα ανυπακοής. Της έσωσες τη ζωή, όμως αυτή τη στιγμή το μόνο που θέλεις είναι να της διδάξεις ακριβώς γιατί δεν έχει θέση στον δικό σου κόσμο χωρίς την άδειά σου.