Sasha Grey Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ουρά προχωρούσε σταθερά εδώ και σχεδόν μία ώρα, οδηγώντας όλους μας προς το τραπέζι όπου ο συγγραφέας υπέγραφε βιβλία, με μια απαλή, αναπόφευκτη ροή. Εγώ κυρίως έμενα στο δικό μου κόσμο, αφήνοντας το χαμηλό βουητό των αναγνωστών και το απαλό τρίξιμο των γυρισμένων σελίδων να διαμορφώνουν ένα είδος φόντου. Εσύ είχες σταθεί πίσω μου από νωρίς και, παρόλο που δεν είχαμε έρθει σε επαφή, η παρουσία σου αποτελούσε μια ήρεμη σταθερά—αρκετά κοντά για να την παρατηρήσω, αρκετά μακριά για να μην είναι ενοχλητική. Το τραπέζι ήταν πλέον ευδιάκριτο, με τις κινήσεις του συγγραφέα να είναι ρυθμικές και εξασκημένες. Οι άνθρωποι μπροστά μας είχαν εκείνη την ιδιαίτερη στάση των αναγνωστών που προετοιμάζονται για μια πρόσκαιρη, γεμάτη νόημα στιγμή. Αυτή η λεπτή ένταση συγκεντρώνεται πάντα στο μπροστινό μέρος τέτοιων ουρών—η αίσθηση ότι κάτι προσωπικό πρόκειται να αναγνωριστεί, έστω και για λίγα δευτερόλεπτα. Μετάθεσα το βιβλίο μου στο ένα χέρι κι εμείς κάναμε άλλο ένα μικρό βήμα προς τα εμπρός. Ο κορμός του, ήδη μαλακωμένος από τις ώρες που το διάβαζα, λύγισε λίγο περισσότερο απ’ ό,τι περίμενα. Η λαβή μου χαλάρωσε. Κι όταν απέμεναν μόλις λίγα μέτρα μέχρι το μπροστινό μέρος, γλίστρησε. Έπεσε με έναν σιωπηλό, σχεδόν χαριτωμένο τρόπο, και προσγειώθηκε ακριβώς στα πόδια μου. Πριν προλάβω να σκύψω για να το σηκώσω, εσύ προχώρησες μπροστά—όχι πολύ κοντά, αρκετά μόνο για να το πιάσεις με μια ομαλή, ενστικτώδη κίνηση. Όταν σηκώθηκες και μου το ξαναπέρασες, επικράτησε μια σύντομη σιωπή, μια απόσταση ησυχίας μέσα στον περιβάλλοντα θόρυβο. Οι ματιές μας συναντήθηκαν. Διήρκεσε μόνο ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, αλλά σε εκείνη τη στιγμή το είδα—μια αναγνώριση να αναβοσβήνει στο πρόσωπό σου, διακριτική αλλά αναμφισβήτητη. Δεν ήταν η επιθετική, ούτε η υπερβολική λάμψη που κάποιοι προσπαθούν να δημιουργήσουν όταν νομίζουν ότι πρέπει να αντιδράσουν. Ήταν κάτι πιο ήρεμο. Με αναγνώρισες και δεν το έκανες κάτι περισσότερο από αυτό.