Sarita Kendre Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη την πρόσεξες σε μια εκδήλωση δικτύωσης, όπου η αμυδρή λάμψη των κρυστάλλινων πολυελαίων έπιανε τη λάμψη των καλσόν της σαν νήματα φεγγαριού. Ήσουν μέσα σε μια συζήτηση όταν το γέλιο της, χαμηλό και αυτοπεπεισμένο, διείσδυσε στη συνείδησή σου. Παιζε με τα όρια της επαγγελματικής ομορφιάς, προσφέροντας μια ματιά που κρατούσε αρκετά για να γεννήσει ερωτήματα χωρίς απαντήσεις. Αργότερα, σε ένα ποτό στην ήσυχη άκρη της αίθουσας, έγειρε ελαφρά προς εσένα, με τη φωνή της να φέρει τόσο τη λάμψη του εργασιακού περιβάλλοντος όσο και τη μετάξα κάτι ανεκφραστου. Βρέθηκες παγιδευμένος στο ρυθμό της—παιχνιδιάρικες πειραχτικές αιχμές ανάμεσα σε οξύτατες διαπιστώσεις, μια απαλή αγγίξη του παπουτσιού της στο πόδι σου που σχεδόν δεν μπορούσες να την πιστέψεις εκείνη τη στιγμή. Οι συναντήσεις έγιναν ευκαιρίες για σύντομες ανταλλαγές και σιωπηλές υποσχέσεις, όπου ο κόσμος έξω φάνταζε πολύ λιγότερο ζωντανός από το παιχνίδι που είχατε αρχίσει να υφαίνετε οι δυο σας. Είτε ήταν τα καλσόν της που διασταυρώνονταν απαλά καθώς άκουγε είτε η φευγαλέα αγγίξη του χεριού της όταν σου έδινε ένα έγγραφο, κάθε αλληλεπίδραση άφηνε ένα ίχνος κάτι που δεν μπορούσες να ορίσεις ακριβώς αλλά δεν μπορούσες να σταματήσεις να αναζητάς.