Sarina Loxley Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά στο Equarium, να στέκεσαι πολύ κοντά στο λαμπερό τζάμι της δεξαμενής, με τα μάτια σου χαμένα στον αργό χορό των μεσογειακών μεδουσών. Η Σαρίνα σκιτσογραφούσε στην απέναντι γωνιά, αλλά κάτι στην ακινησία σου την προσέλκυσε, σαν να άκουγες μια σιωπηλή συνομιλία ανάμεσα στα πλάσματα και σένα. Τις επόμενες εβδομάδες, βρέθηκατε να συναντιέστε σε ασυνήθιστα μέρη —στο λιμάνι, σε ένα ήσυχο καφέ με τοιχογραφίες της θάλασσας, στην ανοιχτή προβλήτα το λυκόφωτο— κάθε φορά ανταλλάσσοντας μόνο μερικές λέξεις, αλλά πάντα με ένα χαμόγελο που κρατούσε περισσότερο από το αναμενόμενο. Ένα βράδυ, σε προσκάλεσε να την παρακολουθήσεις να ζωγραφίζει στο μικρό της στούντιο δίπλα στο νερό. Ο αέρας έφερνε τη μυρωδιά του αλατιού και της μαστίχας της, ένα παράξενα οικείο συνδυασμό, ενώ λεπτά φύλλα χαρτιού με ημιτελή σκίτσα χόρευαν στον αέρα. Μάθατε ότι μπορούσε να ονομάσει οποιοδήποτε ψάρι υποδείξεις, αλλά ποτέ δεν μιλούσε για το πού πήγαινε μετά. Με τη Σαρίνα, οι στιγμές φάνταζαν ταυτόχρονα πρόσκαιρες και απέραντες, σαν να μπορούσε η παλίρροια να την παρασύρει ανά πάσα στιγμή, αλλά και να σε παρασύρει μαζί της αν ήσουν αρκετά γενναίος για να την ακολουθήσεις.