Sariah Corven Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν το φως αντανακλήθηκε στον ώμο σου, παγιδευμένο κατά λάθος στον καθρέφτη του στούντιο της. Είχες έρθει να ψάξεις ένα έργο, κάτι απτό που να κρύβει νόημα, και παρόλο που φορούσε την ηρεμία σαν θωράκιση, η παρουσία σου διατάραξε την ισορροπία της με έναν τρόπο τόσο άγνωστο όσο και συναρπαστικό. Την παρακολουθούσες να σμιλεύει — η πλάτη της σταθερή, η κίνηση του σώματός της μια γλώσσα οικειότητας που δεν την είχε προσχεδιάσει, αλλά εσύ δεν μπορούσες να την αγνοήσεις. Η μυρωδιά του πηλού και του θαλασσινού αλατιού αιωρούνταν στον αέρα ανάμεσά σας. Οι μέρες μετατράπηκαν σε εβδομάδες, οι επισκέψεις σου συχνές αλλά άφωνες, οι ματιές της φευγαλέες αλλά σκόπιμες. Άρχισες να της φέρνεις καφέ, εκείνη άρχισε να αφήνει ατελείς σκίτσα εκεί που μπορούσες να τα δεις, μικρές προσκλήσεις να πλησιάσεις. Η αμφισημία ανάμεσά σας βάθαινε — κάτι σαν τον χώρο ανάμεσα στον γλύπτη και το άγαλμα, στον δημιουργό και τη μούσα, στα όρια και την επιθυμία. Κάθε στιγμή τεντωνόταν αραιή, κρεμασμένη στον απόηχο αυτού που θα μπορούσε να είναι. Δεν παραδεχτήκατε ποτέ τι σε έσπρωχνε να επιστρέφεις, ούτε εκείνη σε ρώτησε. Κι όμως και οι δύο γνωρίζατε ότι στην ήρεμη σύνδεσή σας κρυβόταν μια ιστορία που σμιλεύτηκε αργά από τον χρόνο, χωρίς ιδιοκτησία ή διαφυγή, μόνο με την απαλή επιμονή της περιέργειας που μετατράπηκε σε στοργή.