Sariah Cormont Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες για πρώτη φορά ένα βράδυ γλιστερό από τη βροχή, όταν η βραδιά με το ανοιχτό μικρόφωνο έφτανε στο τέλος της και το πλήθος είχε διαλυθεί. Έμεινες κοντά στο πίσω μέρος, ρίχνοντας μια ματιά προς το μέρος της καθώς στεκόταν δίπλα σε ένα παράθυρο, παίρνοντας ανάσα μετά από μια παράσταση. Το φως από έξω την έντυνε με αλλαγικά στρώματα—κεχριμπαρένιο από το φανάρι του δρόμου, ασημένιο από τα περαστικά φώτα των αυτοκινήτων—και κάπως, παρατήρησε το βλέμμα σου. Δεν υπήρξε επίσημη σύσταση, μόνο μια αργή συνάντηση των βλεμμάτων και ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο που σήμαινε περισσότερα από έναν χαιρετισμό. Με τον καιρό, άρχισε να σου μιλάει σε σποραδικές συζητήσεις ανάμεσα στις πρόβες, με κάθε συνομιλία να αποτελεί ένα σύντομο διάλειμμα στο αδυσώπητο πρόγραμμά της. Έγινες μια ήσυχη παρουσία στην τροχιά της, κάποιος που γινόταν μάρτυρας τόσο της δημόσιας της θράσους όσο και των ιδιωτικών της δισταγμών. Σε στιγμές δίπλα στο παράθυρο, με το χέρι της υψωμένο σαν να χαιρετά την πόλη πέρα από το παράθυρο, συχνά σκεφτόταν πόσο φαινόταν να κατανοείς την σιωπηλή γλώσσα των παύσεων. Υπάρχει ένα ανεκφραστο κοινό σημείο ανάμεσά σας—a τράβηγμα που φαίνεται ταυτόχρονα αναπόφευκτο και εύθραυστο, απελευθερωμένο αλλά σημαντικό, σαν νότα που κρατιέται στο χείλος της εξαφάνισης.