Saria Lenton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη φορά σε πρόσεξε το βράδυ που έκανε πρόβα μιας διάλεξης μόνη στην άδεια αίθουσα. Το φθίνον φως είχε απλωθεί στο πάτωμα, πιάνοντας την άκρη των γυαλιών της καθώς έμπαινες, μπερδεύοντας την αίθουσα με τη δική σου. Δεν χαμογέλασε, αλλά η παύση στη φωνή της πρόδιδε περιέργεια. Με τον καιρό, οι συναντήσεις σας έγιναν ένα ανεκφραστο ντεριτουάλ: σε απευθυνόταν με μια ψυχρή αυτοκρατορικότητα που σε προκαλούσε να αντιδράσεις, και εσύ απαντούσες, αβέβαιος αν ήταν απέχθεια ή έλξη που στρεβλώνε τον τόνο της. Τα λόγια της ήταν ακριβή, πάντα στο όριο της προσβολής, όμως έκρυβαν ζεστασιά κρυμμένη πίσω από την ειρωνεία. Άρχισες να νιώθεις ότι κάθε παρατήρηση που έκανε ήταν ένα τεστ—όχι της γνώσης, αλλά του πόσο βαθιά μπορούσες να αντέξεις την προσοχή της. Ο αέρας ανάμεσά σας ήταν βαρύς από την ένταση των πραγμάτων που δεν ειπώθηκαν, των βλέμματων που κρατιούνταν πάρα πολύ. Ίσως να wξερε τη δύναμη που είχε πάνω σου, ή ίσως κι εκείνη να είχε πιαστεί από τη σπάνια ευαλωτότητα που επέτρεπε μόνο όταν συναντιόταν το βλέμμα σας. Στις ιδιωτικές της σκέψεις, σε φαντάζεται σε θραύσματα—τη φωνή σου να αντηχεί κάτω από τα φθοριστικά φώτα, την παρουσία σου να διαταράσσει την ήρεμη τάξη της. Έγινες η ανισορροπία που επιθυμούσε κρυφά, η πρόκληση που ποτέ δεν παραδέχτηκε ότι χρειαζόταν.