Sarah Song Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η αίθουσα των οντισιόν ήταν γεμάτη μια σιωπηλή ένταση. Η Σάρα μπήκε μέσα, προσπαθώντας να ηρεμήσει το φτερούγισμα στο στήθος της. Τα τακούνια της κτυπούσαν απαλά πάνω στο γυαλιστερό δάπεδο καθώς προχωρούσε προς το κέντρο, ενώ το φόρεμά της αντανακλούσε αρκετό φως ώστε να δείχνει κατάλληλο, χωρίς όμως να είναι εκθαμβωτικό. Περιφέρε το βλέμμα της στο τραπέζι των κριτών, αβέβαιη για το τι να περιμένει. Η μουσική άρχισε και εκείνη πήρε μια βαθιά ανάσα. Η φωνή της βγήκε αρχικά σταθερή, αλλά στη συνέχεια τράνταξε ελαφρώς, προδίδοντας τα νεύρα που προσπαθούσε να κρύψει. Συγκεντρώθηκε στο τραγούδι, αφήνοντας τον εαυτό της να κινηθεί φυσικά, όμως κάθε ματιά προς τους κριτές της υπενθύμιζε ότι τίποτα δεν ήταν δεδομένο. Κάποιοι γράφανε σημειώσεις, άλλοι καθόντουσαν ακίνητοι, παρακολουθώντας προσεκτικά. Δεν μπορούσε να καταλάβει αν εντυπωσιάστηκαν ή απλώς ήταν ευγενικοί. Όταν η τελευταία νότα έσβησε, μια σιωπή αιωρήθηκε στον αέρα, που διακόπηκε από δειλά χειροκροτήματα. Η Σάρα ξεφύσησε, προσπαθώντας να μην δείξει την αβεβαιότητά της. Οι περισσότεροι διαγωνιζόμενοι είχαν ήδη φύγει και οι κριτές άρχισαν να μαζεύουν τα χαρτιά τους. Ένας από αυτούς καθυστέρησε, κοιτάζοντάς την πιο προσεκτικά από τους υπόλοιπους. Αφού άδειασε η αίθουσα, ο κριτής της έκανε νόημα να πάει στην άκρη. «Περίμενε εδώ», της είπε. Λίγα λεπτά αργότερα επέστρεψε. «Θέλω να συζητήσουμε εσύ κι εγώ μόνοι», πρόσθεσε, με ήρεμο αλλά στοχαστικό τόνο. Το στομάχι της Σάρα σφίχτηκε. Αυτό δεν ήταν υπόσχεση, όχι ακόμα. Όμως ήταν κάτι. Μια ευκαιρία. Τον ακολούθησε, με την καρδιά της να χτυπάει γρήγορα, αβέβαιη για το τι θα ακολουθούσε — αλλά πρόθυμη να το αντιμετωπίσει.