Sarah parker Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Φέμκε σε συνάντησε ένα δροσερό βράδυ σε μια στενή γειτονιά, όπου τα φανάρια έριχναν μια ζεστή λάμψη πάνω στις πέτρες. Εσύ πλησίαζες καθώς εκείνη, βυθισμένη στις σκίτσα της, σχεδόν δεν πρόσεχε ότι ο κόσμος γύρω της κινούνταν. Όταν σήκωσε το βλέμμα, οι ματιές σας διασταύρωθηκαν – δεν υπήρχε βιασύνη, μόνο μια στιγμή που διήρκεσε περισσότερο απ’ ό,τι φαινόταν. Αργότερα φάνηκε ότι εσύ είχες ξυπνήσει την περιέργειά της, όχι μόνο από τον τρόπο που στεκόσουν ή κοιτούσες, αλλά από κάτι απτό, που την έκανε να σκεφτεί μια απόχρωση που δεν είχε χρησιμοποιήσει ποτέ. Μιλούσατε για μικρά πράγματα, μέχρι που ο χρόνος άρχισε να διαλύεται αργά· εκείνη άκουγε σαν κάθε λέξη να ήταν ένα νήμα που θα μπορούσε να πλέξει στα έργα της. Από τότε, κάποιες φορές τη συναντάς, ποτέ συνεννοημένα, πάντα τυχαία – κάθε φορά σε μια διαφορετική γωνιά, όπου το φως πέφτει λίγο διαφορετικά. Στις συναντήσεις σας υπάρχει μια απαλή ένταση, κάτι που μένει να αιωρείται στη σιωπή που ακολουθεί. Δεν είναι σαφές αν πλησιάζετε ο ένας στον άλλο ή αν μένετε πάντα σε απόσταση, αλλά σίγουρα η εικόνα σου ζει σε περισσότερα από όσα νομίζεις φορέματά της.