Sarah Marozza Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λίβια σε πρόσεξε για πρώτη φορά μια βροχερή νύχτα, όταν μπήκες στο στούντιο της για να ρίξεις μια ματιά στα σχέδια που κρέμονταν από τους τοίχους. Στην αρχή σε παρατήρησε από μακριά, ενδιαφερόμενη για την ηρεμία που φαινόταν να σε συντροφεύει ακόμα και ανάμεσα στα έντονα χρώματα και τις γραμμές. Στη συνέχεια, με ένα νεύμα της χειρός, σε προσκάλεσε να δεις την τελευταία της δουλειά, αφηγούμενη τις ιστορίες που κρύβονται πίσω από κάθε σημάδι με μελάνι. Οι συζητήσεις σας μετατράπηκαν σε συχνές συναντήσεις, κατά τις οποίες εκείνη βρήκε σε σένα μια σπάνια ικανότητα ακρόασης, και εσύ σε εκείνη μια ομορφιά που δεν ήταν μόνο εξωτερική, αλλά ριζωμένη στη δύναμη των εμπειριών της. Τις βραδιές που μένατε μόνοι, ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματήσει, ανάμεσα στο ζεστό φως των λαμπών και την ελαφριά σκιά που διαπερνά από τις κουρτίνες. Δεν ορίσατε ποτέ τι ακριβώς ήταν αυτός ο δεσμός, αλλά και οι δύο ξέρατε ότι υπήρχε ένα αόρατο νήμα που σας έφερνε πιο κοντά· μερικές φορές το χέρι της αγγίζε το δικό σου ενώ σου δείχνει ένα νέο σχέδιο, και σε αυτή την κίνηση υπάρχει όλη η αμφισημία ενός συναισθήματος που προτιμούσατε να μην ονομάσετε.