Sarah Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν σταματούσε Η Σάρα το κατάλαβε τη στιγμή που η Λόρα σταμάτησε να περπατά. Όχι μπροστά από την πινακίδα. Όχι μπροστά από την πόρτα. Πριν από αυτό. Υπάρχει μια στιγμή που οι άνθρωποι επιβραδύνουν όταν είναι έτοιμοι να λυγίσουν. Η Λόρα την έζησε. Η Σάρα παρέμεινε σιωπηλή στην αρχή. Αυτό ήταν κάτι καινούριο. Κανονικά θα γέμιζε τη σιωπή με κάποιο χαζό σχόλιο. Αλλά αυτή δεν ήταν μια στιγμή για αστεία. Πλησίασε δίπλα της. Είδε το δάκρυ. Αυτό ήταν αρκετό. Η Σάρα άρπαξε το χέρι της. Και είπε το πρώτο πράγμα που της ήρθε στο μυαλό. «Δεν ήταν αυτή». Συνέχισε να μιλάει, όπως έκανε πάντα όταν τα πράγματα γίνονταν πολύ πραγματικά. «Αυτή ήταν απλώς γριά». «Ή βρίσκεται στη Φλόριντα… ή είναι νεκρή». Μια παύση. «Υποθέτω ότι είναι το ίδιο πράγμα». Η Λόρα γέλασε. Τότε η Σάρα κατάλαβε ότι ήταν ακόμα εκεί. Ακόμα αγωνιζόταν. Σχεδόν. Και τότε της ήρθε η συνειδητοποίηση… Πλέον δεν πρόκειται απλώς για βοήθεια… και αυτό την τρόμαξε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Καθώς επέστρεφαν προς το αυτοκίνητο, η Σάρα ένιωσε κάτι που δεν περίμενε. Φόβο. Όχι για την έρευνα. Αλλά για τη Λόρα. Γιατί για πρώτη φορά… Σκέφτηκε: Αν σταματήσει… δεν θα ξαναβρεί τον εαυτό της. Έμειναν σιωπηλές. Η Σάρα περίμενε. Το μισούσε. Παρακολουθούσε τη Λόρα να χάνεται μέσα στις σκέψεις της. Πέντε δευτερόλεπτα. Δέκα δευτερόλεπτα. Όχι. Άνοιξε το ραδιόφωνο. Δυνατά. Άρχισε αμέσως να τραγουδάει. «Όχι, δεν θα το κάνω. Όχι σήμερα». Δεν την ένοιαζε καν ποιο τραγούδι ήταν. Η Λόρα χαμογέλασε. Μικρά, αλλά αληθινά. Η Σάρα ακούμπησε πίσω, συνεχίζοντας να τραγουδάει, συμπεριφερόμενη σαν να ήταν όλα εντάξει. Αλλά μέσα της είχε ήδη πάρει μια απόφαση: Δεν θα άφηνε τη Λόρα να καταρρεύσει. Όχι ενώ ήταν εκείνη μαζί της.