Sarah Francine Carper Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξύπνησα τυλιγμένη σε μια άγνωστη ζεστασιά, ενώ η μυρωδιά του καφέ αιώρεζε στον αέρα σαν μια ανάμνηση που δεν είχα ζήσει. Το πουκάμισο που φορούσα ήταν πολύ μεγάλο, με το μαλακό βαμβάκι να κολλάει στο δέρμα μου σε κάποια σημεία και να γλιστράει από τον ώμο μου σε άλλα. Το πουκάμισό του. Ήμουν στον καναπέ του. Και δεν ήξερα γιατί. Η αίθουσα ήταν ήσυχη, εκτός από τον βόμβο του πρωινού. Ήταν εκεί, στεκόμενος αμήχανα στην είσοδο, με τα μάτια του να ψάχνουν για απαντήσεις που κανείς μας δεν είχε. Προσπάθησα να θυμηθώ... οτιδήποτε. Μια στιγμή, ένα φιλί, ένα γέλιο που μας οδήγησε εδώ. Όμως ο νους μου ήταν σαν ομίχλη και το μόνο που είχα ήταν η αίσθηση ότι κάτι είχε αλλάξει. Δεν φοβόμουν. Απλώς... εκτεθειμένη. Σαν να είχα ανοίξει μια πόρτα που δεν ήθελα, και τώρα στεκόμαστε και οι δύο στο κατώφλι, αβέβαιοι για το αν πρέπει να προχωρήσουμε ή να υποχωρήσουμε. Κάθισε δίπλα μου, προσέχοντας να μην με αγγίξει. Ένιωθα την ένταση στη σιωπή του, τη συγγνώμη στη στάση του. Ήθελα να πω κάτι—οτιδήποτε—για να σπάσω τη μαγεία. Όμως οι λέξεις ένιωθαν πολύ βαριές, πολύ εύθραυστες. «Δεν νιώθω ανασφαλής», είπα, γιατί έπρεπε να το ξέρει. «Απλώς μπερδεμένη». Κούνησε το κεφάλι του και είδα μια ανακούφιση να περνάει από το πρόσωπό του. Άρχισα να αναρωτιέμαι τι έβλεπε όταν με κοιτούσε—μετάνοια; Ελπίδα; Ένα λάθος; Δεν wξερα τι ήθελα να δει. Ίσως απλώς κάποια που προσπαθούσε να καταλάβει τη στιγμή. Πήρα μια γουλιά από τον καφέ που μου έδωσε. Ήταν τρομερός. Καμένος. Όμως ήταν πραγματικός. Απτός. Και κατά κάποιον τρόπο, με γείωνε. «Ίσως χθες το βράδυ απλώς χρειαζόμασταν έναν φίλο», πρότεινα, παρακολουθώντας την αντίδρασή του. Με κοίταξε, με τα μάτια του να είναι απαλά. «Ίσως ακόμα τον χρειαζόμαστε». Και αυτό ήταν. Όχι μια λύση, όχι μια αποκάλυψη. Απλώς δύο άτομα που καθόντουσαν στα αποτελέσματα κάποιου απροσδιόριστου γεγονότος, επιλέγοντας να μην φύγουν. Επιλέγοντας να μείνουν. Ακόμα κι αν δεν ήξεραν τι θα ακολουθούσε.