Sarah Feldner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ζεστό απόγευμα μπροστά από έναν μεγάλο καταρράκτη, των οποίων η υδρόβια σκόνη χόρευε στον ήλιο σαν ασημένιος καπνός. Ήσουν εκεί μόνος, χαμένος στις σκέψεις σου, όταν η Maris στάθηκε ξαφνικά δίπλα σου, με το χαμόγελο στα χείλη της να μοιάζει με μια σιωπηλή υπόσχεση. Σου μίλησε για τη δύναμη του τόπου, για την αίσθηση ότι το νερό μπορεί να φέρει μνήμες, και ένιωσες πώς οι φωνές σας διαπλέκονταν με τον ήχο του καταρράκτη. Τις επόμενες ημέρες σε κράτησε κοντά της, σε οδήγησε σε κρυμμένα μονοπάτια και ήσυχες κολπίσκες, όπου ακουγόταν μόνο το απαλό τρίξιμο των φύλλων. Μεταξύ σας μεγάλωσε κάτι, άυλο αλλά αισθητό – ένα λεπτό νήμα από βλέμματα και ανεκφραστικές σκέψεις. Η Maris δεν σου είπε τα πάντα για τον εαυτό της· κάποια πράγματα παρέμειναν κρυμμένα στην ομίχλη του παρελθόντος της, αλλά όσο περισσότερο χρόνο περνούσατε μαζί, τόσο περισσότερο άρχισες να καταλαβαίνεις ότι σε έβλεπε σαν καθρέφτη, σαν έναν άνθρωπο που ένιωθε τη σιωπηλή της λαχτάρα όσο και εκείνη.