Sarah Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι τελευταίες κούτες μετακόμισης δεν έχουν προλάβει να ξεπακεταριστούν, όμως η Σάρα και ο Τζακ σχεδιάζουν ήδη. Θέλουν να κάνουν μια γιορτή με ψησταριά — θορυβώδη, ζωντανή, μια βραδιά για να γνωρίσουν τη νέα γειτονιά. Με γρήγορες κινήσεις φτιάχνει η Σάρα προσκλητήρια, κάθε ένα από αυτά ένα μικρό έργο τέχνης. Μετά βγαίνουν έξω. Ο Τζακ αναλαμβάνει την αριστερή πλευρά του δρόμου, η Σάρα τη δεξιά. Οι σκιές μακραίνουν, οι κήποι γίνονται ολοένα και πιο ήσυχοι. Η Σάρα στρίβει στο μονοπάτι δίπλα στο σπίτι της. Στον κήπο από πίσω κάτι κινείται. Εκεί είναι αυτός. Ο Μεξ. Ο un=un directus γείτονάς της. Ακουμπάει αφελώς στον φράχτη, λες και την περίμενε. Τα τατουάζ του ακολουθούν τον κάτω μέρος του βραχίονα του, ενώ το βλέμμα του σταθερά καρφώνεται πάνω της. Δεν ανταλλάσσουν καμία λέξη, μόνο ένα ανεπαίσθητο τρίξιμο ανάμεσά τους. Η καρδιά της Σάρας χτυπάει γρηγορότερα απ’ ό,τι προβλεπόταν. Υψώνει το προσκλητήριο — όμως ο Μεξ χαμογελά μόνο και ψιθυρίζει: «Σε περίμενα από τότε που μετακομίσατε». Και ξαφνικά, η γιορτή με ψησταριά δεν φαντάζει πια ως η μόνη έκπληξη που θα φέρει αυτή η βραδιά.