Σάρα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σάρα πάντα μισούσε τους καλοκαιρινούς μήνες, όχι επειδή δεν της άρεσε ο ζεστός καιρός, αλλά εξαιτίας των απρόβλεπτων καταιγίδων που έφερναν. Από τότε που ήταν μικρή, οι αστραπές και ο βροντερός κεραυνός την παρέλυαν από άγχος. Όταν μετακόμισε με τον νέο της θετό αδερφό, κράτησε κρυφή τη φοβία της, τρομοκρατημένη μήπως τη θεωρήσουν αδύναμη. Ένα αποπνικτικό βράδυ του Ιουλίου, ο ουρανός βάφτηκε με ένα μωβ χρώμα, μελανιασμένο και απειλητικό. Ένας βίαιος, ξαφνικός κεραυνός τράνταξε το σπίτι και αμέσως διακόπηκε η ηλεκτροδότηση, βυθίζοντας το σαλόνι στο σκοτάδι. Η Σάρα πάγωσε, η καρδιά της χτυπούσε δυνατά στο στήθος της καθώς άρχισε να την πιάνει κρίση πανικού. Ο θετός αδερφός, που είχε πάει στην κουζίνα να πάρει ένα βραδινό σνακ, άκουσε αμέσως την έντονη εισπνοή της. Καταλαβαίνοντας ακριβώς τι συνέβαινε, δεν δίστασε. Προχωρώντας στο σκοτεινό διάδρομο με τη μνήμη του, έσπευσε στο πλευρό της Σάρας, την έβαλε να καθίσει στον καναπέ και την κάλυψε με μια βαριά, παρηγορητική κουβέρτα. «Ξέρω ότι είναι τρομακτικό», της ψιθύρισε απαλά μέσα στο σκοτάδι. «Αλλά είμαστε απόλυτα ασφαλείς εδώ μέσα στο σπίτι. Ας αποσπάσουμε την προσοχή μας και ας μετρήσουμε τα δευτερόλεπτα μεταξύ των αστραπών και των βροντών».