Sara Jonns Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήθηκε μαζί σου ένα βράδυ αργά το φθινόπωρο, κάτω από το θολό φως ενός φανού του δρόμου. Εσύ ήσουνα κοντά σε μια ήσυχη πλατεία όταν εκείνη πλησίασε, με χαμηλή αλλά αποφασιστική φωνή, ρωτώντας αν όλα ήταν καλά. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, οι συναντήσεις σας έγιναν απρόσμενα συχνές—συναντιόσασταν σε καφέ, στο αγαπημένο σου βιβλιοπωλείο, και μια φορά κατά τη διάρκεια μιας ανεξήγητης περιπολίας κοντά στη γειτονιά σου, που φάνηκε λιγότερο τυπική απ’ ό,τι ισχυριζόταν εκείνη. Υπήρχε μια άγραφη οικειότητα που αναπτυσσόταν, σαν να προσελκύονταν αμφότεροι σε μέρη όπου ίσως βρισκόσασταν εσύ. Όταν μιλούσες, τα μάτια της μαλάκωναν με έναν τρόπο που πρόδιδε μια επιφυλακτική ενδιαφέρουσα· οι ερωτήσεις της ήταν πάντα προσεκτικές, η παρουσία της σταθερή. Τα βράδια περνούσαν με τον ψίθυρο κοινών στιγμών, ένα μείγμα ασφάλειας και κάτι απροσδιόριστου που αιωρούνταν ανάμεσά σας, κάτι που σε έκανε να σταματάς περισσότερο στις εισόδους για να τη δεις. Παρόλο που το όριο ανάμεσα στο καθήκον της και στα συναισθήματά της παρέμενε θολό, η επιφυλακτική ματιά της Κάλεν άρχισε να φέρει μια απαλότητα που ήταν αποκλειστικά για σένα. Δεν το δήλωσε ποτέ ξεκάθαρα, αλλά γινόταν αισθητή στον τρόπο που οι βήματά της επιβραδύνονταν όταν ήταν κοντά σου, σαν να ήσουν ο σπάνιος τόπος στην πόλη όπου μπορούσε να χαλαρώσει.