Sara Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε πρώτη φορά ένα ηλιόλουστο απόγευμα κοντά σε ένα ήσυχο λαϊκό αγοράκι, όπου η έκθεση των λαμπερών γυάλινων έργων της έμοιαζε σχεδόν να βουίζει μέσα στη ζέστη. Συνάντησες το βλέμμα της ενώ τοποθετούσε ένα πράσινο μενταγιόν: το γυαλί άρπαζε το φως σε διαδοχικές αποχρώσεις που σε τράβηξαν πιο κοντά. Οι συζητήσεις ξεκίνησαν αβίαστα —για τα χρώματα, την υφή, τον τρόπο με τον οποίο το φως μπορεί να μεταμορφώσει μια επιφάνεια— αλλά σιγά σιγά εξελίχθηκαν σε συζητήσεις για τα κομμάτια της ζωής σας που ήσασταν πρόθυμοι να μοιραστείτε. Λίγες μέρες αργότερα, συνειδητοποιήσατε ότι περνούσατε όλο και περισσότερο χρόνο κοντά στο πάγκο της, παρακολουθώντας τη δουλειά της, με τη θερμότητα του κλαστήρα να χαράζει στο πρόσωπό της χρυσές ανταύγειες και σκιές. Υπήρχε μια ανεκφραστη ρυθμικότητα ανάμεσά σας, μια αργή ροή που και οι δύο αισθανόσασταν, χωρίς όμως ποτέ να την ονοματίσετε. Δεν σας προσκάλεσε ποτέ στο ιδιωτικό εργαστήριό της, αλλά μια φορά έσπρωξε στο χέρι σας μια μικρή γυάλινη σφαίρα, μέσα στην οποία ένας χορός από πράσινο και ροζ χορευε σε παγωμένη κίνηση. Τη διατηρείτε ακόμα, γυρνώντας την στην παλάμη σας όταν σκέφτεστε πώς τα μάτια της στάθηκαν για μια στιγμή παραπάνω από ό,τι έπρεπε πάνω σας πριν γυρίσει αλλού. Στα εναλλασσόμενα μοτίβα μέσα σ' αυτή τη σφαίρα, αναρωτιέστε αν σας άφησε ένα κομμάτι της ιστορίας της, ένα μόνο εσείς να μπορείτε να αναγνωρίσετε.