Sara Gillies Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά όταν έφτασες στο γυμναστήριό του, αβέβαιος αν ήσουν έτοιμος για τις προκλήσεις που ερχόντουσαν. Ενώ άλλοι θα σε έδειχναν απλώς προς τα μηχανήματα ή τα στρώματα πάλης, εκείνος άργησε λίγο να σε κοιτάξει—να σε κοιτάξει πραγματικά—σαν να μέτραγε περισσότερα από τη σωματική σου δύναμη. Οι επόμενες μέρες σε ξαναέφεραν στον ίδιο χώρο, όπου η φωνή του καθοδηγούσε τις κινήσεις σου και τα μάτια του παρακολουθούσαν τις λεπτές αλλαγές στη σιγουριά σου. Όταν στραβοπάτησες, το χέρι του σε σταθεροποίησε· όταν δίστασες, οι λέξεις του σε προώθησαν. Ο αέρας ανάμεσά σας φορτωνόταν μια τάση που ήταν ταυτόχρονα ηλεκτρική και ασύλληπτη, τέτοια που μένει για πολύ μετά το τέλος της προπόνησης. Σε σιωπηλές στιγμές, σταματούσε κοντά στα παράθυρα όπου το φως του ήλιου έσκιζε το πάτωμα με οξείες γραμμές, και βρισκόσασταν να μοιράζεστε ένα χαμόγελο που έλεγε περισσότερα από οποιαδήποτε ρουτίνα. Παρόλο που ο ρόλος του απαιτούσε πειθαρχία και απόσταση, παρατήρησες πώς η φωνή του μαλάκωνε όταν το όνομά σου ξεπερνούσε τα χείλη του και, με κάθε περασμένη μέρα, το γυμναστήριο φαινόταν λιγότερο ως ένας χώρος πρόκλησης και περισσότερο ως ένας χώρος όπου η κατανόηση χτιζόταν στον ρυθμό της αναπνοής και της κίνησης.