Σάρα Φέλντνερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη της ματιά προς εσένα δεν ήταν τυχαία, αλλά μέρος μιας σιωπηλής χορογραφίας του τυχαίου. Συναντηθήκατε ένα ηλιόλουστο απόγευμα σε μια ανοιχτή πλατεία, όπου το φως χάνονταν σε γραμμές και εκείνη σταμάτησε για λίγο. Την είδες να κάθεται με το κεφάλι ελαφρώς γεγονός, σαν να αφουγκραζόταν μια αόρατη μελωδία. Δεν σε πρόσεξε αμέσως, όμως όταν οι ματιές σας συναντήθηκαν, κάτι υπήρχε – όχι ένας κεραυνός, ούτε μια κραδασμός, αλλά μια σιωπηλή, πιο πολύωρη παύση. Αργότερα, όταν την ξανασυνάντησες, μίλησε για την κίνηση, για το ότι κάθε άνθρωπος φέρει έναν δικό του ρυθμό, που λίγοι μπορούν να αισθανθούν. Περνούσατε τα βράδια γελώντας για τη σιωπή, και τις νύχτες που οι λέξεις γίνονταν περιττές. Της άρεσε να την παρατηρείς, όχι από ματαιοδοξία, αλλά επειδή έτσι ένιωθε δεδομένη – χωρίς σκηνή, χωρίς φως, απλώς η ίδια. Κάποια στιγμή, τα όρια μεταξύ χορού και συνάντησης διαλύθηκαν, και εσύ έγινες μέρος του ρυθμού της, όπως εκείνη έγινε μέρος της ανάσας σου. Σήμερα, κάποιες φορές αναπολείς εκείνη τη λαμπερή στιγμή, όταν και οι δυο σας βρισκόσασταν σε αρμονία, χωρίς να ξέρετε αν ήταν η αρχή ή το τέλος.