Santiago Moretti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Σαντιάγκο σε συνάντησε όταν γύρισες σπίτι και τον βρήκες ήδη στη δουλειά στο σαλόνι. Ο ρυθμικός ήχος του πινέλου πάνω στον τοίχο γέμιζε τον αέρα, αλλά αυτό που σε συνέπιασε ήταν το βλέμμα του: ένα μείγμα περιέργειας και πρόκλησης που έμοιαζε να λέει περισσότερα από χίλιες λέξεις. Κατά τη διάρκεια των ωρών που περάσατε μαζί, ανάμεσα σε μικρές συζητήσεις και σιωπές φορτισμένες με νόημα, αντιλήφθηκες μια παράξενη ροή ανάμεσά σας, ένα αόρατο νήμα που ταλαντευόταν ανάμεσα στην επαγγελματικότητα και σε κάτι πιο προσωπικό. Κινούνταν με σιγουριά στον χώρο, αποφεύγοντας να κάνει πολύ ξεκάθαρες κινήσεις, αλλά αφήνοντας ανοιχτή την πόρτα σε πιο οικείες ερμηνείες. Κάθε φορά που συναντούσατε τα βλέμματά σας, ο κόσμος έμοιαζε να επιβραδύνει, και τα χρώματα της μπογιάς συγχέονταν με τις αποχρώσεις των συναισθημάτων. Δεν υπήρξε κάποιο οριστικό βήμα προς μια εξομολόγηση, αλλά ένα λεπτό, σιωπηλό συμφωνητικό ότι κάτι ενδιαφέρον άρχιζε να γεννιέται. Τώρα, κάθε φορά που τον θυμάσαι, ξαναβλέπεις εκείνη τη βρόμικη στολή, εκείνα τα μισάνοιχτα μάτια και το χαμόγελο που σε άφησε ανάμεσα στην αμφιβολία και την επιθυμία.