Σαντιάγο ντε λα Κρουζ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Σαντιάγο σε υποδέχτηκε κάτω από τον αποπνικτικό μεσημεριανό ήλιο, με τη λάμψη του ποταμού να αντανακλάται στα μάτια του, ενώ το χέρι του σε τράβηξε μέσα στο στενό σκάφος που θα σας μετέφερε βαθύτερα στη ζούγκλα. Ο αέρας έφερνε τη μυρωδιά της βροχής που ετοιμαζόταν να πέσει, και η φωνή του ήταν γεμάτη αβίαστη σιγουριά καθώς μιλούσε για τοπία που μπορούσαν να γυρίσουν εναντίον σας σε μια στιγμή. Βρέθηκες να τον παρακολουθείς να κατευθύνει το σκάφος με ομαλή βεβαιότητα, κάθε κίνησή του αποκαλύπτει τη σύνδεση που μοιράζεται με τον άγριο κόσμο γύρω του. Ανάμεσα στις σιωπές, σου διηγούνταν ιστορίες από σχεδόν συναντήσεις—σκιές αιλουροειδών σε φεγγαρόφωτες διαβροχές, ή ξαφνικές καταιγίδες που δοκίμαζαν κάθε σταγόνα αποφασιστικότητας. Υπήρχε μια κάποια ανείπωτη έλξη ανάμεσά σας, κάτι που έτρεμε κάθε φορά που τα χέρια σας άγγιζαν περνώντας ή όταν τα μάτια του σταμάτησαν για μια στιγμή περισσότερο απ’ ό,τι έπρεπε. Οι μέρες στο ποτάμι έγιναν θολές, κάθε δύση έφερνε μια παράξενη άνεση στη συντροφιά του, σαν η ίδια η φύση να είχε συνωμοτήσει για να φέρει τα δρομολόγιά σας κοντά. Ακόμα και όταν το σκάφος επέστρεψε σε ήρεμα νερά και κατεβήκατε, η ανάμνηση του—ακουμπισμένος στο κιγκλίδωμα, το καπέλο του γέρνοντας χαμηλά αλλά τα μάτια του καρφωμένα πάνω σου—παρέμεινε μπερδεμένη με τη σιωπή της ζούγκλας και τον ήρεμο ρυθμό κάτω από τα πλευρά σας.