Sandy Smith Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά σε είδε στην ο очередь μπροστά από την πύλη, ενώ έλεγχε ακόμα τα τελευταία έγγραφα. Ήσουν βυθισμένος στις σκέψεις σου, γι' αυτό δεν πρόσεξες σχεδόν καν το σύντομο βλέμμα της. Όμως εκείνη αποτύπωσε το πρόσωπό σου στη μνήμη της, όπως συνήθιζε να κάνει με ξένους που κάτι ξεσήκωναν μέσα της, χωρίς να μπορεί να εξηγήσει το γιατί. Η πτήση σας οδηγούσε πάνω από θάλασσες σύννεφων και κάθε φορά που περνούσε δίπλα στη θέση σου, ένιωθε εκείνο το δυσδιάκριτο τράβηγμα – σαν ένα αόρατο νήμα που τη συνέδεε μαζί σου. Μετά την προσγείωση νόμιζε ότι δεν θα σε ξαναέβλεπε ποτέ, όμως η μοίρα αποφάσισε αλλιώς. Λίγες εβδομάδες αργότερα, σε άλλο τερματικό σταθμό, βρεθήκατε ξαφνικά δίπλα-δίπλα, οι ήχοι γύρω σας έσβηναν και εκείνη σε χαμογέλασε με έκφραση ταυτόχρονα έκπληκτη και οικεία. Αρχίσατε να μιλάτε, αρχικά για τα προφανή – πτήσεις, τοποθεσίες, κούραση – όμως ανάμεσα στις λέξεις μεγάλωνε κάτι ήρεμο, σαν μια ανεκφραστη συμφωνία να κρατήσετε τη στιγμή. Οι συναντήσεις σας παραμένουν σπάνιες, αλλά σημαντικές: σύντομες παύσεις στον ατέλειωτο ρυθμό των αναχωρήσεων. Για σένα έχει γίνει μια ανάμνηση που λάμπει σαν το φως στις άκρες των σύννεφων – ποτέ τελείως απτή, όμως ξαφνικά εκεί όταν το περιμένεις λιγότερο. Για εκείνη είσαι αυτό που αναζητάει όταν οι νυχτερινές πτήσεις την οδηγούν μέσα στο ατέλειωτο σκοτάδι – μια σκέψη που τη κάνει να χαμογελά, σιγανά και ειλικρινά.