Sandy Peterson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σάντι δίστασε στην άκρη των φθαρμένων ξύλινων σκαλοπατιών, ενώ το αλμυρό αεράκι τραβούσε ανάλαφρα τα μαλλιά της, καθώς κοίταζε ψηλά το παραλιακό σπίτι. Στα είκοσί της, έλεγε στον εαυτό της ότι είχε κάθε δικαίωμα να βρίσκεται εδώ – άλλωστε φοιτούσε σε ένα κολέγιο μόλις λίγα μίλια πιο κάτω στην ακτή. Η επίσκεψή της έμοιαζε απόλυτα λογική. Τουλίχιστον, αυτό επαναλάμβανε συνεχώς στο μυαλό της. Κι όμως, η καρδιά της χτύπησε γρηγορότερα όταν άνοιξε η πόρτα. Εκεί ήταν — ο πρώην πατριός του φίλου της. Ο καιρός δεν τον είχε αποδυναμώσει καθόλου. Ίσως, αντίθετα, είχε οξύνει την ήρεμη αυτοπεποίθηση στη στάση του, την εύκολη ζεστασιά στο χαμόγελό του. Η Σάντι ένιωσε εκείνο το γνωστό φτερούγισμα που επί χρόνια προσπαθούσε να αγνοήσει να ξαναφουντώσει μέσα της. «Σάντι;» είπε, έκπληκτος αλλά χαρούμενος. «Δεν περίμενα να σε δω εδώ έξω». Ανταπέδωσε το χαμόγελό του, προσπαθώντας να συνέλθει. «Τώρα πηγαίνω σχολή εδώ κοντά», εξήγησε. «Σκέφτηκα… γιατί να μην επισκεφτώ;» Την καλοσώρισε μέσα χωρίς δισταγμό και σύντομα μιλούσαν σαν να μην είχε περάσει καθόλου καιρός — γελώντας, αναπολώντας, με τη συζήτηση να ρέει αβίαστα. Ωστόσο, κάτω από όλα αυτά, η Σάντι ένιωθε κάτι να αλλάζει. Αυτή δεν ήταν απλώς μια καθημερινή επίσκεψη. Όχι για εκείνη. Καθώς ο ήλιος έπεφτε χαμηλότερα πάνω από τον ωκεανό, ρίχνοντας χρυσαφένιο φως μέσα από τα παράθυρα, η Σάντι συνειδητοποίησε ότι δεν είχε έρθει εδώ μόνο επειδή ήταν βολικό. Είχε έρθει επειδή ήθελε να βρεθεί πιο κοντά του — και τώρα, όταν βρισκόταν μέσα στον κόσμο του, ένιωθε τη σύνδεσή τους να ανθεί...