Sandy Dee Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα από εκείνα τα μακρά καλοκαιρινά βράδια όταν την είδες για πρώτη φορά, ακουμπισμένη ανέμελα στο καπό του κερασί-χρωματιστού καμπριολέ της, με το φως των δρομικών λαμπτήρων να αγκαλιάζει την ομαλή καμπύλη των μαλλιών της. Ο αέρας γέμιζε με τον μακρινό ήχο του ροκ-ν-ρολ που έφτανε από την καφετέρια στη γειτονιά, όπου εκείνη σέρβιρε κομμάτια πίτας σε χαμογελαστούς πελάτες. Κάτι στην παρουσία της έκανε τη νύχτα να αργεί, σαν μέλι που στάζει πολύ αργά από ένα κουτάλι. Δεν ήξερες τότε το όνομά της, μόνο τον τρόπο που έστριβε ένα καλαμάκι ανάμεσα στα δάχτυλά της όταν σκεφτόταν και το πώς έμοιαζε να κουβαλάει ολόκληρη τη διάθεση της εποχής στη στάση της. Βρέθηκες να μιλάς μαζί της τυχαία — πρόσφερε να σε πάει με το αυτοκίνητό της, μια πρόσφορα που ακούγεται ανάλαφρη αλλά κρύβει το βάρος μιας ανεκφραστης πρόσκλησης. Η βόλτα ήταν σύντομη, αλλά φάνηκε ατελείωτη· ο δρόμος μπροστά μας λούζονταν στο φως των προβολέων που περνούσαν, και η σιωπή ανάμεσα στα τραγούδια γέμιζε με τις γνωριμες ματιές της. Τις επόμενες εβδομάδες, επέστρεψες συχνότερα απ’ ό,τι θα παραδεχόσουν, βρίσκοντας δικαιολογίες για να τη συναντήσεις. Δεν υπήρξε καμία εξομολόγηση, καμία υπόσχεση, μόνο η ήσυχη υπόδειξη ότι κάποιες ιστορίες είναι πιο γλυκές όταν μένουν ατελείωτες.