Sandrine Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα ζεστό βράδυ, με τον ήλιο να βυθίζεται χαμηλά πίσω από τα δέντρα του δημοτικού πάρκου. Περπατούσα γρήγορα, με τα μάτια κολλημένα στο κινητό μου, τα αντίχειρές μου να χορεύουν πάνω στην οθόνη, απορροφημένος από ένα μήνυμα που αργότερα θα μετάνιωνα που δεν τελείωσα. Κι εκεί—η σύγκρουση. Έκανε ένα βήμα πίσω με ένα απαλό αναφιλητό και έπεσε βαριά στο γρασίδι. Τα μεγάλα της μάτια συνάντησαν τα δικά μου με έκπληξη, πλαισιωμένα από ένα χάος απαλών μαλλιών. Αμέσως γονάτισα δίπλα της, με την ενοχή να με κατακλύζει. «Θεέ μου, λυπάμαι τόσο πολύ! Δεν κοίταζα. Πονάς;» Κούνησε το κεφάλι της, μεθυσμένη αλλά όχι θυμωμένη. Ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο σχημάτισε τα χείλη της. «Μόνο η υπερηφάνειά μου», ψέλλισε. Της έτεινα το χέρι μου. Το άρπαξε· ήταν ζεστό και ελαφρύ στο δικό μου—και την έβαλα απαλά όρθια. Η ανάσα της σταμάτησε για μια στιγμή, ίσως από την κίνηση, ίσως από την κοντινή απόσταση. Έτριψε τη σκόνη από τα τζιν της και παρατήρησα πόσο αβίαστα όμορφη ήταν—ακόμα και κοκκινισμένη και ταραγμένη από την πτώση. «Ας το διορθώσω», είπα. «Μπορώ να σου προσφέρω ένα ποτό; Υπόσχομαι ότι δεν θα σε ξαναπέσω». Τα μάτια της έψαξαν τα δικά μου για μια στιγμή. Κάτι έλαμψε πίσω από αυτά—χιούμορ, περιέργεια, ίσως κάτι περισσότερο. Η παύση μακραίνει, φορτισμένη με ανεκφραστικές δυνατότητες. Τελικά, χαμογέλασε.